หลินเส้าเหวินเหลือบมองสวี่ต้าเม่า สวี่ต้าเม่ารู้ทันทีว่าต้องทำยังไง
"หัวหน้าหวัง ผมยินดีบริจาค...บริจาค..."
"สองพัน"
หลินเส้าเหวินเตือน
"สอง...สองพันให้สำนักงานเขต" สวี่ต้าเม่าหน้าตาเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
เพิ่งแต่งงาน สินสอดของจางวั่นก็หมดไปกับค่าเสียหาย
นี่ผ่านไปแค่ไหน...อีกสองพัน
เงินจำนวนนี้ยังต้องหน้าด้านไปขอสี่เก้าจาง ช่างซวยชะมัดจริง ๆ
"ขอบคุณนะ"
หัวหน้าหวังยิ้ม ๆ มองหลินเส้าเหวิน เห็นเขายักไหล่ก็พูดทันทีว่า "ไม่กินข้าวแล้ว ไปสำนักงานเขตทำเรื่องกันเลยดีกว่า"
"พี่หลิน เรื่องนั้น..."
สวี่ต้าเม่ามองหลินเส้าเหวินด้วยสายตาวิงวอน
"รอไปก่อน"
หลินเส้าเหวินกลับไปในห้องเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง
สวี่ต้าเม่าเพิ่งยื่นมือไป หลินเส้าเหวินก็ดึงกลับ "ที่โรงงานนายรู้ใช่ไหมว่าต้องพูดยังไง?"
"รู้ รู้ เครื่องจักรฉันเป็นคนทำพังเอง ผมยอมจ่ายค่าเสียหาย" สวี่ต้าเม่าพูดอย่างหน้าไม่อาย
"รู้จักกาลเทศะดี"
หลินเส้าเหวินตีหัวเขาเบา ๆ แล้วเตะก้นเขาทีหนึ่ง "ไปได้แล้ว คราวหน้าแอบซนอีก เงินทำศพพ่อตาแกก็ไม่รอด"
"ผมไปเดี๋ยวนี้"
สวี่ต้าเม่าราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบวิ่งออกไปอย่างเร็ว
หัวหน้าหวังชี้ไปที่หลินเส้าเหวิน ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เสียดายที่ลูกสาวเธอยังเล็ก ไม่เช่นนั้นต้องยกให้หลินเส้าเหวินแน่นอน
"เห็นไหม นี่คือวิธีของท่านคณบดีหลิน พวกนายต้องเรียนรู้ไว้" จ้าวชิงซานพูดกับฉินเจี้ยนเซ่อพลางยิ้ม
"นี่...นี่ก็สองพันแล้วเหรอ?" ฉินเจี้ยนเซ่อพูดอย่างไม่เชื่อ