“หมอน้อย ทางนี้...”
“พวกนายมาได้ไง”
มองหลี่ต้าหนิวกับหลี่อาเหล่ที่วิ่งตึงตังมา หลินเส้าเหวินก็แปลกใจ
“ก็เลขาฯ หมู่บ้านได้ยินว่าคุณมาออกหน่วยตรวจอาสาอีกแล้วน่ะครับ พวกเรามารอตั้งแต่เช้าเลย” หลี่ต้าหนิวพูดพลางยิ้มซื่อๆ
“เลขาฯ บอกว่าคุณตรวจคนไข้ยุ่งมาก เลยส่งพวกเราสองคนมาเป็นผู้ช่วย แต่ห้ามเก็บเงินอีกนะ ทางหมู่บ้านคิดแต้มค่าแรงให้พวกเราแล้ว” หลี่อาเหล่เสริมอยู่ข้างๆ
หลี่เฟิงมองสองคนนั้นช่วยหลินเส้าเหวินขนสัมภาระแล้วอดปวดใจไม่ได้
“พวกเขาเป็นใครเหรอ” มีคนถาม
“จางหลงจ้าวหู่” จางม่านอวิ๋นถอนหายใจ “การต้อนรับที่ท่านผู้นี้ได้รับ มันไม่เหมือนของพวกเราเลย”
คนอื่นๆ เห็นแม้แต่จักรยานของหลินเส้าเหวินก็ถูกสองคนนั้นแบกขึ้นกระบะรถลาแล้ว สายตาก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที
แต่พวกเขายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
ก็มีอีกคนพุ่งตรงมา “หมอน้อย”
“โฮ่ บังเอิญจังนะ” หลินเส้าเหวินยิ้ม ล้วงบุหรี่ออกมายื่นให้จางเถี่ยตั้นกับจางเถี่ยซวนคนละมวน ก่อนถาม “พวกนายมาทำธุระในเมืองเหรอ”
“ท่านเลขาฯ เขารู้ว่าคุณมาออกหน่วยตรวจอาสา ก็เลยส่งพวกเราสองคนมารอที่นี่ บอกว่าพวกเราเป็นคนที่คุณใช้สะดวกมือ” จางเถี่ยตั้นพูดเขินๆ
“ที่บ้านไม่มีงานไร่เหรอ” หลินเส้าเหวินถามแปลกๆ
“ไม่มีครับ หน้าหนาวแล้ว งานน้อย” จางเถี่ยซวนชี้ไปที่กระบะรถลาคันหนึ่งพลางบอก “นี่ของที่ชาวบ้านฝากมาให้คุณทั้งนั้น หมู่บ้านฉินกับอีกไม่กี่หมู่บ้านใกล้เคียงน่ะขึ้นชื่อว่าเป็นพวกอนาถา หมู่บ้านเราเลยส่งของกินมาให้คุณ...”