กองประชุมหมู่บ้านหมู่บ้านฉิน
พูดตามตรง ในยุคนี้หมู่บ้านที่จะร่ำรวยเหมือนหมู่บ้านจ้าวนั้นมีไม่กี่แห่งจริง ๆ ตรงกันข้าม หมู่บ้านที่ยากจนอัตคัดอย่างหมู่บ้านฉินกลับเป็นส่วนใหญ่ ถึงแม้หมู่บ้านจะพยายามต้อนรับพวกเขาอย่างเต็มที่แล้วก็ตาม
แต่อาหารการกินก็ยังพื้น ๆ มาก
“หมอน้อย หัวหน้าหลี่ หมู่บ้านเราฐานะไม่ค่อยดีนัก อย่ารังเกียจกันนะ มา ดื่มกันสักแก้ว” ฉินคานยกแก้วเหล้าขึ้น
“ผมเป็นโรค ดื่มเหล้าไม่ได้”
“ผมแพ้แอลกอฮอล์”
หลี่เฟิงกับหลินเส้าเหวินพูดขึ้นพร้อมกัน จากนั้นจางม่านอวิ๋นก็เอ่ยบ้าง
“ฉันเพิ่งเริ่มวางแผนมีลูก ไม่ดื่มเหล้าค่ะ”
พอได้ยินประโยคนี้ หลี่เฟิงก็อดรู้สึกแปลกใจแล้วมองเธอแวบหนึ่ง เมื่อวันก่อนตอนเลี้ยงในโรงพยาบาลยังดื่มจนเมาแอ๋อยู่เลย แต่วันนี้กลับไม่ดื่มแล้วงั้นเหรอ?
บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นมาในทันใด
“มา เลขาฯ พวกเราดื่มกัน” มีคนตะโกนขึ้น
“ใช่ ๆ หมอน้อยกับหัวหน้าหลี่ดื่มไม่ได้ พวกเราก็ดื่มกันเอง” ฉินคานพูดพลางยิ้มตาหยี
คนอื่นเห็นดังนั้น ต่างยกแก้วขึ้น
แถมยังชำเลืองมองหลินเส้าเหวินด้วยท่าทางค่อนข้างได้ใจ
หลินเส้าเหวินก้มหน้าก้มตาคีบกับข้าว ไม่สนใจราวกับมองไม่เห็น
ส่วนจางม่านอวิ๋นมองคนพวกนั้นเหมือนมองพวกโง่เง่า ก็โทษใครไม่ได้ที่คนอื่นดูถูก เพราะหมอพวกนี้ไม่มีจรรยาบรรณแม้แต่นิดเดียว
คิดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็สะดุ้งโหยง
บางทีตอนตรวจรักษาอาสาเมื่อครั้งก่อน หลี่เฟิงกับหลินเส้าเหวินก็คงมองเธอแบบนี้เหมือนกันสินะ