เจี่ยตงสวี่กลับมาแล้ว อี้จงไห่กับฉาจู้ใช้รถเข็นลากเขากลับมา ตอนถึงหน้าประตูซื่อเหอย่วน คนไม่น้อยวิ่งออกมาล้อมหน้าล้อมหลังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความเป็นห่วง มิตรภาพระหว่างเพื่อนบ้านแสดงออกมาอย่างสุดหัวใจ ทำเอาคนเดินผ่านไปมาต่างอิจฉาตาร้อน
สวนหลังบ้าน
หลินเส้าเหวินมองฉาจู้ที่เหงื่อท่วมตัว หลังจากฉินเพ่ยหรูยกน้ำมาให้แก้วนึง เจ้าตัวก็ยิ้มแก้มแทบแตก เขาก็ได้แต่ยิ้มขำๆ
ไอ้หมอนี่
"หลินเส้าเหวิน นายมาได้จังหวะพอดี มาช่วยดูแผลให้ตงสวี่หน่อย" อี้จงไห่กำชับ
"เซี่ยเหอพวกนายยังไว้ใจไม่ได้ แล้วจะให้ฉันที่เป็นหมอโรงงานมาดูเนี่ยนะ" หลินเส้าเหวินกลอกตา ไม่มีท่าทีจะเข้าใกล้แม้แต่น้อย
"หลินเส้าเหวิน เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น นายทำตัวเย็นชาแบบนี้ได้ไง" หลิวไห่จงตำหนิ "ตอนนี้นายไม่ยอมช่วย ต่อไปถ้านายมีเรื่อง ใครจะอยากช่วยนาย"
"ใช่ๆ หลินเส้าเหวิน นายทำแบบนี้ไม่ถูกนะ" เหยียนปู้กุ้ยเสริม
"ก็มีเหตุผลนะ" หลินเส้าเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม "พอดีมีเรื่องนึงอยากให้ทุกคนช่วยดูหน่อย... ฉินหวยหรูน่ะเป็นวัณโรค เธอเขียนจดหมายไปที่โรงงาน ทางโรงงานก็เห็นว่าผู้หญิงคนนึงลำบากไม่น้อย"
"ก็เลยมอบหมายให้ฉัน ระหว่างไปตรวจรักษาอาสาที่ชนบทให้แวะไปดูเธอด้วย เอางี้ดีไหม ทุกคนเรี่ยไรเงินกันอีกสักรอบ... คราวที่แล้วท่านผู้เฒ่าหนึ่งก็บริจาคให้ตระกูลเจี่ยสิบหยวนนี่ ฉันก็ไม่ขี้งก ฉันเริ่มก่อนเลย สิบหยวน"
"อีนังแพศยานั่น ตายไปซะได้ยิ่งดี ยังจะมาให้พวกเราบริจาคเงินให้อีก ฝันไปเถอะ"