เช้าตรู่
โรงงานเหล็กกล้า
หลินเส้าเหวินนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องพยาบาล มองหนังสือแพทย์ตรงหน้าไปเรื่อยเปื่อย
ตอนนี้เขาไม่ถือเป็นหมอที่หัดใหม่กลางคันอีกต่อไปแล้ว แต่ยิ่งฝีมือหมอเก่งขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกยำเกรงต่อวิถีแห่งแพทย์มากขึ้นเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคนโบราณหรือคนปัจจุบัน ขอแค่เป็นหมอ ต่างก็อยากฝ่าฟ้าเปลี่ยนชะตา ชุบชีวิตคนตายให้กลับมามีเลือดมีเนื้อ
แต่ทั้งคัมภีร์ชิงหนานและตำราหมอกลับสวรรค์ ต่างก็บอกไว้อย่างชัดเจน
โลกนี้ไม่มีโรคที่รักษาไม่ได้ แต่ทุกอย่างมีความเสี่ยง ต้องแลกมาด้วยราคา... เช่นกรณีของปี้เยี่ยนจวินครั้งนี้ ถ้าล้มเหลว คาดว่าอยู่ได้ไม่เกินสามปี ต่อให้ตอนนี้สำเร็จแล้ว ชีวิตที่เหลือก็ต้องกินยาตลอด ไม่ถือเป็นชัยชนะ
"เฮ้อ"
หลินเส้าเหวินถอนหายใจอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
ประตูห้องพยาบาลถูกเคาะ ผู้เคาะดูสุภาพมาก
"เข้ามา"
หลินเส้าเหวินร้องเรียกแล้ว ชายร่างสูงใหญ่สองคนเดินเข้ามา
คนนำหน้าดูอายุสามสิบห้าหกปี ผิวคล้ำ เดินท่าทางองอาจ ดูแล้วเป็นทหารแน่นอน อีกคนอายุน้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็สามสิบต้น ๆ หน้าตาขาวสะอาดสุภาพ สวมแว่นตา
"พี่ใหญ่ปี้ พี่รองปี้"
หลินเส้าเหวินทักทายอย่างสุภาพ ไม่ได้ดีใจเป็นพิเศษ
พี่ใหญ่ปี้ชื่อซื่อจวิน พี่รองปี้ชื่อซื่อกั๋ว เป็นชื่อที่สะท้อนยุคสมัยได้ดี
"นี่ ไอ้หนู ทำไมหน้าบึ้งตึงแบบนั้นล่ะ?" ปี้ซื่อจวินทุบไหล่หลินเส้าเหวินเบา ๆ