"จริงๆ แล้ว...ท่านรัฐมนตรีทำงานติดต่อกันมาเกิน 70 ชั่วโมงแล้ว มีแต่ตอนอยู่ในรถเท่านั้นที่เขาจะได้พักนิดหน่อย" กู้เหยียนปิงพูดไปพลางตาแดงขึ้นมา
"แล้วนายไม่ห้ามเขาบ้างหรือไง?" หลินเส้าเหวินถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัด
หนุ่มสาวยังทนไม่ได้ถ้าต้องนอนไม่หลับติดกันเกิน 70 ชั่วโมง แล้วจะให้คนแก่อายุหกสิบกว่าๆ ไปทนไหวได้ยังไง?
"ผมก็ห้ามแล้ว แต่ท่านรัฐมนตรีเป็นคนนิสัยแบบไหน นายก็รู้ดี" กู้เหยียนปิงก้มหน้าลงน้ำตาคลอ "ตอนนี้บ้านเมืองเดือดร้อนไปทั่ว ...ท่านจะฟังใครเข้าหรือไง?"
"ฉัน..."
หลินเส้าเหวินทรุดตัวนั่งลงบนเสื่อทาทามิอย่างหมดเรี่ยวแรง รู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมาก
แม้จะเป็นร่างเดิมที่เป็นหนี้บุญคุณปี้เยี่ยนจวิน แต่เขาก็รู้สึกเคารพปี้เยี่ยนจวินมากจริงๆ
ในความทรงจำของเขา ปี้เยี่ยนจวินกับหยางหว่านจวินนอกจากตอนเขากลับบ้านแล้วจะมีกับข้าวที่มีเนื้อให้กินเท่านั้น ที่เหลือก็เหมือนกับชาวบ้านธรรมดาๆ ไม่มีอะไรแตกต่าง ตามตำแหน่งของท่านแล้วควรจะมีคนใช้ประจำบ้านได้ แต่ท่านไม่เอา ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ทำเองหมด
ลูกๆ ของท่านโตกันหมดแล้ว เงินเดือนทั้งหมดก็เอาไปช่วยเหลือนิสิตนักศึกษาที่ยากจน หวังว่าพวกเขาจะได้มีส่วนช่วยพัฒนาประเทศชาติ
คนแบบนี้ จะไม่ให้คนเคารพได้ยังไง?
"ท่านรัฐมนตรีอยากพบนาย" กู้เหยียนปิงพูดเสียงเบา
"ไป"
หลินเส้าเหวินเช็ดหางตาแล้วเดินออกไปก่อน
โรงพยาบาลเซี่ยเหอ
ปี้เยี่ยนจวินนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย นอกจากหน้าซีดแล้ว ก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติอื่นๆ