"แล้วรองผู้จัดการหลูอยากจะพูดอะไรล่ะ?"
พอหลินเส้าเหวินพูดจบ ทุกคนก็ช็อกไปตาม ๆ กัน
นี่มันจะสู้แบบเปิดเผยเลยเหรอ?
"จะพูดอะไรก็ไม่สำคัญ ขอย้ำอีกครั้ง ตอนนี้โรงงานเหล็กกล้ามีคนเกินงาน เป็นความเห็นของกระทรวง" หลูโหยวเถอก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป น้ำเสียงนิ่ง ๆ "ตอนนี้ยังหนุ่ม ควรเรียนรู้และฝึกฝนไปอีกหลายปี อย่าเพิ่งรีบร้อนขึ้นสู่ตำแหน่งสูง"
"ฝึกอะไร?" หลินเส้าเหวินหัวเราะเย็น "เหมือนกับนายหรือไง อายุห้าสิบกว่าแล้ว ครึ่งตัวฝังดินแล้ว ถึงได้ออกมาอวดอำนาจ?"
"ซี้ด..."
ทุกคนมองหลินเส้าเหวินอย่างไม่อยากเชื่อ
ในความทรงจำของพวกเขา หลินเส้าเหวินถึงแม้จะดื้อรั้นบ้าง
แต่ก็เป็นคนสุภาพ อ่อนโยน มีมารยาทมาตลอด แล้วทำไมวันนี้ถึงได้คมกริบขนาดนี้?
"นาย..."
หลูโหยวเถอใบหน้าเขียวคล้ำ ชี้ไปที่หลินเส้าเหวิน
ปั๊บ!
หลินเส้าเหวินตบมือเขาออกไป "รองผู้จัดการหลู ช่วยรักษาน้ำใจกันบ้าง"
"ดี ๆ ๆ หลินเส้าเหวิน นายเก่งมาก" หลูโหยวเถอโกรธจนหัวเราะ
"ฉันเก่งอยู่แล้ว" หลินเส้าเหวินยืนขึ้น หัวเราะเย็น "รองผู้จัดการหลู เรื่องตำแหน่ง ฉันมาก่อนนาย พูดง่าย ๆ ฉันใหญ่กว่านาย นายมาชี้นิ้วต่อหน้าฉัน นายพอหรือยัง?"
"..."
หยางเว่ยกั๋วและหลี่ซินหมินถึงกับตะลึง
ถ้าบรรยากาศไม่ตึงเครียดขนาดนี้ พวกเขาคงอยากปรบมือให้หลินเส้าเหวินจริง ๆ
สุดยอดจริง ๆ ผู้จัดการหลิน
"รองผู้จัดการหลิน นายดีมาก"
หลูโหยวเถอหน้านิ่ง ดวงตามีเงามืดวูบหนึ่ง