"ซี้ด!"
ชาวซื่อเหอย่วนต่างพากันแสยะปาก
นี่หลินเส้าเหวินมันพวกผลาญของจริง ๆ
"ขอบใจนะ"
จางเสียไม่เกรงใจ ยิ้มแป้นขึ้นรถของสำนักงานเขต
"รู้จักกันเหรอ?" หัวหน้าหวังถามอย่างไม่แน่ใจ
เธอไม่รู้ภูมิหลังของจางเสียเลย ตั้งแต่เรียนจบก็ทำงานการเงินที่สำนักงานเขตมาตั้งหลายปีแล้ว
"สามีเขากับฉันเป็นเพื่อนกัน เพื่อนสนิทด้วย" หลินเส้าเหวินไม่ได้อธิบายอะไรมาก
หัวหน้าหวังเข้าใจในทันที ภูมิหลังของจางเสียไม่ธรรมดา
รถบรรทุกสมัยนี้ต้องวิ่งทางไกล ดังนั้นเบาะหน้ามีสองที่นั่ง ส่วนเบาะหลังเป็นเตียงเล็ก ๆ ไว้ให้คนขับพัก
หลัวเสี่ยวเอ๋อถอดรองเท้า นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงด้านหลัง กินขนมปังกรอบ ชมวิวไปพลาง สบายสุด ๆ
ส่วนหลินเส้าเหวินก็นั่งคุยเล่นกับจ้าวชิงซานที่เบาะหน้า
"เราไปที่แรกที่ไหนดี?"
"ล้มตรงไหน ก็ลุกตรงนั้นแหละ"
"หมู่บ้านฉิน?"
"แล้วแต่นาย"
หลินเส้าเหวินยักไหล่
จ้าวชิงซานคิดไปมา แล้วกัดฟันพูด "ไปหมู่บ้านฉินก็ได้"
หลินเส้าเหวินนึกว่าสไตล์ขับของหลี่กังจะบ้าระห่ำพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าจ้าวชิงซานจะบ้ากว่า เขาขับแบบเหยียบอย่างเดียว เร่งแล้วเร่งอีก ไม่ยอมผ่อนคันเร่งเลยสักนิด
หลัวเสี่ยวเอ๋อที่นอนอยู่ข้างหลังอาจไม่รู้สึกอะไร แต่หลินเส้าเหวินที่นั่งข้างหน้านี่หัวใจแทบกระเด็นออกมานอกอก
"เฮ้ย จะชนแล้ว!"
"ห... หิน!"
"ข้างหน้าเป็นหลุม!"
ท่ามกลางเสียงโวยวายของหลินเส้าเหวิน ไม่ถึงสองชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านฉิน