หลินเส้าเหวินกำลังตรวจคนไข้อยู่ในบ้าน ฉินหวยหรูที่ปลอมตัวมิดชิดก็แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ เธอสวมเสื้อคลุมขาดปะ มีผ้าพันคอโพกหัว แม้ท้องจะโตขึ้นบ้าง แต่ทั้งกองประชุมหมู่บ้านก็วุ่นวายสุด ๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ
เพราะคนจากหมู่บ้านอื่นไม่รู้ว่ามากันเท่าไหร่
“พอแล้ว อย่ามองแล้ว ได้ยินว่าเมียของเช่าเหวินมาแล้วนะ” แม่ของฉินจูงหวยหรูไปพลาง พูดเสียงเบา
“หลัวเสี่ยวเอ๋อมากับเขาด้วยเหรอ?” ฉินหวยหรูตกใจสุดขีด
“ก็ใช่ไง” แม่ของฉินยิ้มเจื่อน ๆ “เขาว่ากันว่าเมียของเช่าเหวินหน้าตาสวยเหมือนตุ๊กตาฝรั่ง ตัวหอมฟุ้งเชียว”
“เธอเป็นคุณหนูใหญ่เชียวนะ จะไม่หอมฟุ้งได้ยังไง” ฉินหวยหรูถอนหายใจ
“พอแล้ว กลับบ้านเถอะ รอคลอดลูกออกมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
แม่ของฉินจูงหวยหรูเดินกลับบ้าน โดยหวยหรูเดินหันหลังกลับมามองเป็นระยะ
พลบค่ำ
หลัวเสี่ยวเอ๋อที่เที่ยวมาเต็มที่ทั้งวันกลับมาถึงกองประชุมหมู่บ้าน
“น้องสะใภ้กลับมาแล้วเหรอ?” ฉินคานยิ้มแย้มเดินมาต้อนรับ “วันนี้เป็นไงบ้าง สนุกไหม?”
“สนุกมาก ขอบคุณพี่ใหญ่ฉิน” หลัวเสี่ยวเอ๋อยิ้มตาหยี
“สนุกก็ดีแล้ว หมอน้อยอยู่ข้างใน เข้าไปเลย” ฉินคานพูดอย่างอารมณ์ดี
“ค่ะ”
หลัวเสี่ยวเอ๋อเดินเข้าห้องพยาบาลชั่วคราว
“นี่คือ…เมียของหมอน้อยเหรอ?” อู๋กังเข้ามาใกล้
“ถามทำไมเยอะแยะ” ฉินคานหงุดหงิด “ไปดูคนของนายเร็วเข้า มีคนแทรกคิวอีกแล้ว”
อู๋กังรีบหันกลับไปทันที ตวาดเสียงดุดัน “ไอ้หมาบ้า แกอยากโดนหรือไง?”