"หลินเส้าเหวิน นายมีการศึกษาสูง มาช่วยคิดหน่อยสิ" อี้จงไห่พูดอย่างหงุดหงิด
"ก็ง่ายจะตาย" หลินเส้าเหวินพูดเนิบ ๆ "สวนหลังบ้านมีอยู่ไม่กี่ครอบครัวเอง สวี่ต้าเม่า เจียจางซื่อ ยายหูหนวก ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง ท่านผู้เฒ่าสอง แล้วก็ฉาจู้"
"ถ้าจะปากระจกสวี่ต้าเม่า แล้ววิ่งหนีไปได้ นอกจากยายหูหนวกกับท่านผู้เฒ่าทั้งสอง ก็เหลือแค่..."
"ไอ้เด็กเวร อย่ามาให้ร้ายนะ" เจียจางซื่อกระโดดขึ้นทันที
"จะรีบร้อนไปทำไม ฉันยังไม่ได้พูดถึงยายสักหน่อย" หลินเส้าเหวินทำหน้าเหยียด "ยายอ้วนเป็นลูกบอลเลย ต่อให้ปากระจกสวี่ต้าเม่าแล้วจะวิ่งหนีพ้นรึไง ส่วนเจี่ยตงสวี่ไอ้พิการนั่น ฉันไม่อยากพูดถึงมันด้วยซ้ำ..."
หลินเส้าเหวิน นายว่าใครพิการ
เจี่ยตงสวี่ร้องลั่น รีบวิ่งไปสองสามก้าวเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองแข็งแรงดี
"เมื่อนายสบายดีแล้ว งั้นพรุ่งนี้ฉันจะบอกโรงงานให้ นายกลับไปทำงานได้แล้วนะ" หลินเส้าเหวินเอียงคอมอง
"อา..."
เจี่ยตงสวี่รีบกุมขา ล้มลงไปในกองหิมะทันที
"ลูกเอ๋ย เป็นอะไรไป"
เจียจางซื่อกับฉินเพ่ยหรูรีบเข้าไปพยุงเขา
"ขา...ปวดขา" เจี่ยตงสวี่ทำหน้าทรมาน
"จะว่าไม่ให้เป็นไอ้พิการก็ไม่ได้" หลินเส้าเหวินคายก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วหันไปทางหลิวไห่จง "ช่วงนี้ฉาจู้กับสวี่ต้าเม่าไม่ได้มีเรื่องกัน งั้นสวนหลังบ้านก็มีแค่สองคนเท่านั้นที่ทำได้..."
"หลิวกวงฝู่กับหลิวกวงเทียน" สวี่ต้าเม่าเค้นเสียงพูด
หลิวไห่จงได้ยินบทวิเคราะห์ของหลินเส้าเหวิน ก็เงียบกริบทันที