ยามเช้า
หลินเส้าเหวินกำลังหลับสนิท แต่ฉินหวยหรูตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำอาหาร
เมื่อหลินเส้าเหวินลุกขึ้น โต๊ะใต้ถุนก็เต็มไปด้วยอาหารและเหล้าร้อนๆ ส่วนฉินหวยหรูก็หายไปไหนแล้วไม่รู้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“เช่าเหวิน เปิดประตู”
เสียงเรียกที่หยาบกระด้างทำให้หลินเส้าเหวินที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันต้องเอามือกุมหัว
“นายตรงต่อเวลาจริงๆ นะ”
หลินเส้าเหวินเปิดประตู เตรียมจะพูดหยอกล้อ แต่กลับพบว่าที่หน้าประตูไม่ใช่แค่จ้าวชิงซานเท่านั้น แต่ยังมีฉินเจี้ยนเซ่อและฉินเจี้ยนกั๋วสองพี่น้อง
“ท่านคณบดีหลิน พวกผมแวะมาหาหวยหรู” ฉินเจี้ยนเซ่อพูดยิ้มๆ อย่างซื่อๆ
“มางานนี้พอดีเลย ไปจัดการเจี่ยตงสวี่ซะ มันไปรังแกน้องสาวนายอีกแล้ว” หลินเส้าเหวินชี้ไปที่ฝูงชนที่ยืนมุงอยู่ไกลๆ แล้วตะโกน
“หลินเส้าเหวิน ฉันไปรังแกฉินหวยหรูตอนไหน”
เจี่ยตงสวี่เหมือนถูกเหยียบหาง รีบกระโดดขึ้นทันที
“หลินเส้าเหวิน นายอย่าก่อเรื่องนะ” อี้จงไห่พูดอย่างระแวดระวัง “นายเพิ่งถูกย้ายออกจากโรงงาน... อย่ามาทำตัวเก่งที่นี่”
“หลินเส้าเหวิน ช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปโกรธนายสักหน่อย” เจียจางซื่อก็รีบพูด
“จริงเหรอ? หรือว่าฉันจำผิดไป”
หลินเส้าเหวินหัวเราะเบาๆ แล้วเดินรับจ้าวชิงซานและพวกเข้าไปข้างใน
อี้จงไห่และพวกทำหน้าหงอย ส่วนเจี่ยตงสวี่แทบอยากจะเข้าไปกัดหลินเส้าเหวินสักคำ
“พี่ใหญ่”
ฉินหวยหรูเรียกเสียงใส
“หวยหรู มาได้ยังงี้พอดีเลย ท่านคณบดีหลินเลี้ยงข้าว” ฉินเจี้ยนเซ่อแซว