จำนวนคนที่โรงพยาบาลเซี่ยเหอนั้นไม่ใช่โรงพยาบาลทั่วไปจะเทียบได้ เพียงแค่หลินเส้าเหวินนั่งลง ก็มีคนไข้เดินเข้ามา เป็นชายหญิงคู่หนึ่ง ดูอายุประมาณสามสิบต้นๆ
“ทำไมเป็นหมอผู้ชาย?” ชายคนนั้นทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันทีที่เดินเข้ามา
“ถามอาการเป็นหมอชาย ตรวจโรคเป็นหมอหญิง”
จางม่านอวิ๋นเคาะป้ายชื่อบนโต๊ะ
หลินเส้าเหวิน รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเซี่ยเหอ นักศึกษาปริญญาเอก อาจารย์มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
สามตำแหน่งนี้ถูกเปิดเผยออกมา ชายคนนั้นก็เงียบลงทันที
“ชื่อ”
“จ้าวเสียวอวิ๋น”
“อายุ”
“สามสิบสาม”
“ยื่นมือออกมา”
น้ำเสียงของหลินเส้าเหวินสั้นมาก
จ้าวเสียวอวิ๋นไม่ลังเล ยื่นมือออกมา
หลินเส้าเหวินชะงักไปเล็กน้อย สายตาจริงจังขึ้นมาทันที “เธอยืนอยู่ข้าง ๆ นั้น นายเข้ามา”
“ผมเหรอ?” ชายคนนั้นชี้ไปที่ตัวเอง
“ใช่ เข้ามา” หลินเส้าเหวินสวมถุงมือ
“ผมไม่ได้ป่วย”
ชายคนนั้นบ่นพึมพำ แต่ถูกจ้าวเสียวอวิ๋นจ้องเขม็งจนต้องยอมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่เต็มใจ
“ชื่อ...”
“จางต้าจู้ อายุสามสิบห้า”
ชายคนนั้นรีบรายงานชื่อและอายุของตัวเองอย่างว่องไว
“ช่วงนี้แกไปซ่องแดงมาหรือเปล่า”
ประโยคเดียวของหลินเส้าเหวิน ทำให้จางม่านอวิ๋นและจ้าวเสียวอวิ๋นเบิกตากว้าง
“แกพูดเรื่องบ้า ๆ อะไร?”
จางต้าจู้ตื่นเต้นมาก พุ่งไปจะจับคอเสื้อหลินเส้าเหวิน แต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือกดลงบนโต๊ะ แล้วถลกกางเกงเขาขึ้นมาอย่างฉับไว
“อ๊า!”
จางม่านอวิ๋นกรีดร้อง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว