ตอนที่หลินเส้าเหวินกลับถึงหมู่บ้านจ้าว รถบรรทุกเจ็ดคันก็จอดเรียงรายเป็นระเบียบตรงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว รถแทบทุกคันบรรทุกของมาเต็มคันรถ ทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อสัตว์ รวมถึงหมูและแกะที่เพิ่งชำแหละเสร็จใหม่ ๆ ส่วนผักและผลไม้ก็กองพะเนินเทินทึก
หลินเส้าเหวินเชิญคนขับรถทั้งหมดไปที่กองประชุมหมู่บ้าน แล้วตรวจสอบบัญชีต่อหน้าพวกเขา หลังจากนั้นก็รับตราประทับที่หลี่กังส่งให้ ประทับตราลงบนเอกสารจัดซื้อและเซ็นชื่อ เสร็จแล้วจึงยื่นเงินให้จ้าวเอ้อ
"เลขาฯ ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ" หลินเส้าเหวินแสดงสีหน้าซาบซึ้ง "ผมรู้ว่าหมู่บ้านจ้าวร่ำรวย แต่ก็ไม่มีอะไรจะให้ท่านเป็นพิเศษ ไวน์สองขวดนี้ท่านรับไว้เถอะครับ ถือเป็นน้ำใจจากรุ่นน้อง"
พูดพลางก็ล้วงเหมาไถสองขวดออกจากกระเป๋าผ้าที่พกติดตัวมาวางลงบนโต๊ะ
"หมอน้อย เธอทำแบบนี้ทำไม จะให้ฉันทำผิดระเบียบหรือไง" จ้าวเอ้อทำหน้านิ่ง
ส่วนคณะกรรมการหมู่บ้านคนอื่น ๆ กลับจ้องมองเหมาไถ พลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
ที่ว่าพวกเขาร่ำรวยก็ไม่ใช่เรื่องโกหก แต่ก็แค่เมื่อเทียบกับหมู่บ้านอื่น พวกเขามีเสบียงมากกว่าเท่านั้น แต่ความจริงแล้วก็ยังยากจนข้นแค้นอยู่ดี เพราะตอนนี้ยังเป็นยุคกินข้าวหม้อใหญ่ ทรัพยากรทั้งหมดล้วนอยู่ในมือของกองประชุมหมู่บ้าน
"ผมเป็นรุ่นน้องมาแสดงความเคารพรุ่นพี่ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องจุกจิกพวกนั้นสักหน่อย" หลินเส้าเหวินผลักไวน์ไปทางจ้าวเอ้อแล้วลุกขึ้นยิ้ม "เอาล่ะครับ ใกล้ค่ำแล้ว ผมต้องกลับไปรายงานผลที่โรงงานแล้ว"
"แต่ไวน์นี่..."