หมู่บ้านจ้าวอยู่ห่างจากหมู่บ้านฉินพอสมควร ไปกลับก็หลายชั่วโมง
แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเก้าโมงเลย เวลาของหลินเส้าเหวินจึงเหลือเฟือมาก
พี่น้องตระกูลจางเร่งเกวียนเทียมลา
หลินเส้าเหวินนั่งอยู่ในกระบะเกวียน ตรงหน้าวางอ่างเหล็ก ถ่านไฟในอ่างลุกแดงโร่
“เถี่ยตั้น เมื่อไหร่จะแต่งงานเหรอ”
“หมอน้อย ยังอีกนานครับ”
จางเถี่ยตั้นหน้าแดงก่ำทันที
“มีคนคุยแล้วหรือยัง” หลินเส้าเหวินถามยิ้มๆ
“มีแล้วครับ เจอกันหลายครั้งแล้ว ขาดแต่กำหนดวัน” จางเถี่ยซวนถอนหายใจ
“เจอปัญหารึเปล่า” หลินเส้าเหวินถามอย่างสนใจ
“ครอบครัวผู้หญิงอยากให้เถี่ยตั้นซ่อมบ้านก่อน ถึงจะยอมแต่งเข้ามา” จางเถี่ยซวนมองน้องชาย แววตาค่อนข้างซับซ้อน “รอบที่แล้วไปออกหน่วยหมอกับคุณ ไอ้หมอนี่ได้เงินมา เอาไปให้พี่ชายทั้งหมดเลย”
“พี่ชายก็ลำบากเหมือนกัน” จางเถี่ยตั้นเถียงอย่างไม่ยอม “พวกนั้นก็มีครอบครัวกันหมด จะให้อยู่กับลุงไปตลอดก็ไม่ใช่เรื่องนี่ครับ”
“แล้วแกมาอยู่กับฉันอย่างนี้มันสมเรื่องแล้วรึไง” จางเถี่ยซวนตวาดเสียงกร้าว “แกก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เลขาฯรู้ว่าหมอน้อยให้เงินแก ถึงกับอนุมัติที่ดินให้แกเป็นกรณีพิเศษ ให้แกสร้างบ้าน แต่แกดัน…”
เขาเติบโตมากับจางเถี่ยตั้นในหมู่บ้านจ้าวตั้งแต่เด็ก จริงๆ แล้วไม่ได้ผูกพันลึกซึ้งกับพี่ชายสองคนที่อยู่หมู่บ้านตระกูลหลี่สักเท่าไหร่ แต่น้องชายคนนี้กลับเป็นแก้วตาดวงใจของเขา
“สร้างบ้านต้องใช้เงินเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันให้ยืม” หลินเส้าเหวินยื่นบุหรี่ให้พวกเขาคนละมวน