โรงงานเหล็กกล้า
ห้องประชุม
ทันทีที่หลินเส้าเหวินและหลัวเสี่ยวเอ๋อก้าวเข้าไป เสียงปรบมือก็ดังสนั่นไปทั้งห้อง
“อะไรกันเนี่ย”
หลินเส้าเหวินงงไปเลย
ห้องประชุมเต็มไปด้วยคนนั่งเบียดเสียด แถมยังเป็นพวกผู้บริหารโรงงานเกือบทั้งหมด อย่างน้อยต้องเป็นหัวหน้าแผนกถึงจะได้นั่งแถวหลัง
บนเวทีมีปี้เยี่ยนจวินนั่งอยู่
หลัวเสี่ยวเอ๋อชี้ไปที่ป้ายผ้าเหนือเวที เขียนว่า “ขอแสดงความยินดีกับสหายหลินเส้าเหวิน แห่งโรงงานเหล็กกล้า ที่ได้รับเลือกเป็นดาวเด่นแห่งปี”
ดาวเด่นแห่งปี
หลินเส้าเหวินได้ยินแล้วก็เหม่อไปครู่หนึ่ง เขาเคยได้ยินแต่คนรุ่นพ่อรุ่นแม่พูดถึงคำนี้
ตำแหน่งนี้ก็คือ “พนักงานดีเด่น” เวอร์ชันอัปเกรด แต่สิ่งที่แตกต่างคือ พนักงานดีเด่นแค่หมายถึงทำงานตัวเองได้ดีเยี่ยม ส่วนดาวเด่นแห่งปีแทบจะเป็นบุคคลแถวหน้าในทุกวงการ เป็นเหมือนตัวแบบ
ในแต่ละปี ซื่อจิ่วเฉิงอาจมีพนักงานดีเด่นตั้งหลายร้อยคน แต่ดาวเด่นแห่งปีอาจมีแค่ไม่กี่สิบคน หรือแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
“นายคือสหายหลินเส้าเหวินสินะ ผมปี้เยี่ยนจวิน” ปี้เยี่ยนจวินยิ้มแล้วยื่นมือมา
“สวัสดีครับ รัฐมนตรีปี้”
หลินเส้าเหวินรีบยื่นมือทั้งสองข้างไปจับแน่น
“ผู้จัดการของคุณน่ะชมคุณยกใหญ่ว่าทำคุณประโยชน์ให้แผนกการแพทย์ของโรงงานได้โดดเด่นมาก ไม่เลวนี่นา หนุ่มรูปหล่อดี” ปี้เยี่ยนจวินพูดพลางหัวเราะ
“ท่านรัฐมนตรีไม่รู้หรอกครับ โรงงานเราสนับสนุนเซี่ยเหอ หัวหน้าหลินถึงขั้นกลับบ้านนอกไปตรวจรักษาอาสาเลยนะครับ” ผู้อำนวยการหยางแซวอยู่ข้าง ๆ “เพิ่งกลับมา วางของเสร็จก็กลับมาทำงานต่อเลย”