แผนการตรวจรักษาอาสาที่เดิมกำหนดไว้หนึ่งสัปดาห์ สุดท้ายด้วยความพยายามของหมู่บ้านและอำเภอ ก็ขยายเวลาออกไปถึงครึ่งเดือน
ตอนที่ทีมหมออาสาจะกลับเข้าเมือง ชาวบ้านแทบทั้งหมู่บ้านออกมาส่ง ทั้งที่ปัจจุบันผ้าหายากขนาดนี้ ทางหมู่บ้านยังทำธงเชิดชูเกียรติผืนหนึ่งมามอบให้หลินเส้าเหวิน
"หัวหน้าหลิน ขอบคุณจริง ๆ ครับ"
เกาจั้วว่าง ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านไป่เหอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ทุกคนรู้ว่าคุณไม่แตะของของชาวบ้านแม้แต่เข็มเดียว นี่คือน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากหมู่บ้านเรา"
"เลขาฯ เกรงใจเกินไปแล้ว"
หลินเส้าเหวินมองธงสีสดที่ปักลวดลาย บนนั้นเขียนคำกลอนคู่หนึ่ง
เงินทองชื่อเสียงจืดจางดั่งน้ำ จรรยาแพทย์นั้นใหญ่กว่าฟ้า
จะว่าไม่ซึ้งก็ไม่ได้ แต่ยังไม่ถึงขั้นน้ำตาไหล
ส่วนหลี่เฟิงกับจางม่านอวิ๋นกลับรู้สึกแย่ ทั้งคู่สนิทกับหลินเส้าเหวินมาก แต่มันก็ตรงกับประโยคที่ว่า "กลัวพี่น้องลำบาก แต่ก็กลัวพี่น้องรวยกว่า"
"หัวหน้าหลิน ทุกสิ่งที่คุณทำเราล้วนเห็นหมด โปรดรับไว้เถอะ" เกาจั้วว่างก้าวเข้ามาอีกสองก้าว
"ถ้าอย่างนั้น… ขอบคุณมากนะครับ" หลินเส้าเหวินยิ้มแหย ๆ รับมา
"เวลาไม่น้อยแล้ว พวกเราต้องกลับแล้วนะ เลขาฯ ลาก่อน" หลี่เฟิงเดินมาโอบไหล่หลินเส้าเหวินพลางพูด
"อืม ลาก่อน"
เกาจั้วว่างส่งทีมหมออาสาด้วยความอาลัยอาวรณ์
พี่น้องตระกูลจางและพี่น้องตระกูลหลี่ต้อนลาเกวียนมาส่งหลินเส้าเหวิน คันหนึ่งใส่อุปกรณ์ ส่วนอีกคันปูฟางกับผ้าห่มไว้ให้หลินเส้าเหวินพักผ่อน หมอที่มาด้วยกันหมั่นไส้จนเขี้ยวแทบจะกัดฟันหัก