"สวัสดีครับเพื่อนร่วมงานอวี๋ไห่ถัง"
หลินเส้าเหวินยิ้มบาง แต่ไม่ได้เลือกที่จะจับมือกับเธอ
อวี๋ไห่ถังเป็นสาวงามสะคราญโฉมที่มาที่โรงงาน ผู้ชายโสดเนื้อหอมสุดในโรงงานเหล็กกล้าอย่างเขาจะไม่รู้ได้ยังไง? ในวันที่เธอเริ่มงานวันแรก เอกสารประวัติก็มาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาแล้ว
แถมยังเป็นหลี่ชุนฮวาที่เป็นคนแนะนำเอง และยังพูดหน้าด้าน ๆ อีกว่า "พวกคุณเป็นนักศึกษากันทั้งคู่" ต้องมีภาษาที่เข้าใจกันได้แน่นอน
"ท่านหลิน ผมต้องพูดอะไรสักหน่อยล่ะ" สวี่ต้าเม่าเอ่ยอย่างเอาจริงเอาจัง "ผมรู้ว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษ แต่อวี๋ไห่ถังน้องก็เป็นเพื่อนร่วมงานในโรงงานเราเหมือนกัน คุณทำแบบนี้มันก็ไร้น้ำใจเกินไปนะ"
ฉาจู้และเหยียนเจี่ยฟ่างกับพวกเด็ก ๆ มองมือที่ลอยอยู่กลางอากาศของอวี๋ไห่ถัง อยากจะยื่นมือไปจับเองแทบตาย
หลินเส้าเหวินยังไม่ทันพูด ฉินหวยหรูก็เกิดไม่พอใจขึ้นมา
"เฮ้ ฉันว่าสวี่ต้าเม่า ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานในโรงงานจริง แต่เพื่อนร่วมงานต่างเพศ ก็ไม่จำเป็นต้องถูกเนื้อต้องตัวกันเสมอไปหรอกมั้ง?"
"พี่ฉินพูดถูก" หลินเส้าเหวินเห็นด้วย "เพื่อนร่วมงานอวี๋ไห่ถัง เธอเป็นสาวโสดที่ยังไม่ออกเรือน ส่วนฉันก็เป็นพ่อม่ายหย่าร้าง พวกเราเจอกันน้อย ๆ ดีกว่า"
"เพื่อนร่วมงานอวี๋ไห่ถัง หลินเส้าเหวินพูดถูก" ฉาจู้รีบกระโดดออกมาเอ่ย "หลินเส้าเหวินผ่านการหย่ามาแล้ว ยังไงก็ต้องระวังเรื่องภาพลักษณ์หน่อย ต่างจากฉัน... ฉันโสดมาตลอดเลยนะ เรามาทำความรู้จักกันเป็นเพื่อนกันเถอะ"
พูดพลางก็ยื่นมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านออกไป
อวี๋ไห่ถังตกใจผลีผลามรีบดึงมือกลับ