"เช่าเหวิน ถ้ามีใครคิดร้ายกับนาย แล้วตอนนั้นนาย..."
หลัวเสี่ยวเอ๋อจ้องมองฉาจู้ด้วยแววตาดุดัน ขอบตาของเธอแดงก่ำ
เธอชอบชีวิตในตอนนี้มาก ไม่อยากให้มีคลื่นลมอะไรมาทำให้ปั่นป่วนอีก
"จริง ๆ แล้ว เรื่องนี้ก็พูดง่ายนะ แค่ดูว่าพ่อครัวเหอจะให้ความร่วมมือหรือเปล่า" หลินเส้าเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม
"ร่วมมือ ร่วมมือ ผมให้ความร่วมมือแน่นอน" ฉาจู้รีบบอก
ตอนนั้นเขาหัวร้อนขึ้นมาจริง ๆ เลยปากพล่อยเรื่องนี้ออกไป แต่พอคิดทบทวนอีกที ดูเหมือนตัวเองจะไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย
"เรื่องนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก ถ้าเกิดลุกลามบานปลายขึ้นมาละก็..." หลินเส้าเหวินเลื่อนแก้วเหล้าตรงหน้าเขาแล้วพูดเสียงเบา "นายเคยคิดบ้างไหมว่า ต่อไปจะมีใครกล้าจ้างพ่อครัวที่ปากสว่างไปทำอาหารอีก?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉาจู้ก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที
ทั้งพ่อครัวและคนขับรถล้วนเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดกับผู้ว่าจ้าง หากเรื่องนี้เกิดลุกลามขึ้นมาจริง ๆ ครัวเล็กในโรงงาน เขาก็คงไม่ต้องหวังอีกต่อไปแล้ว
แม้แต่ผู้อำนวยการหยางที่คอยคุ้มครองเขามาตลอดก็คงต้องระวังเขาเช่นกัน ทำแบบนั้นไม่คุ้มกันเลย
"ท่านรัฐมนตรีหลิน คุณหัวไว รีบ ๆ หาทางให้ผมทีเถอะ" ฉาจู้พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"ง่ายจะตาย" หลินเส้าเหวินยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเขา "คาถาหกคำ 'ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้ทำ'"
"ง่ายแค่นี้เองเหรอ?" หลัวเสี่ยวเอ๋อค่อนข้างไม่เชื่อ
"แล้วจะเป็นอะไรอีกล่ะ?" หลินเส้าเหวินพูดยิ้ม ๆ "โบราณว่าไว้ 'จะจับชู้ จับให้คาหนังคาเขา จะจับโจร จับให้คาหลักคาของกลาง'..."
"ฉันเข้าใจแล้ว"
ฉาจู้พยักหน้าอย่างหนักแน่น หินที่ทับอยู่ในใจก็หล่นร่วงลงไป
"มา ๆ ควรกินก็กิน ควรดื่มก็ดื่ม" หลินเส้าเหวินโบกมือพลางพูด "จิงหรู ไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลยนะ"