ณ กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
ฉาจู้และพวกพากันช่วยเข็นรถถ่านหินอย่างไม่เต็มใจนัก ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าหวังยืนจับตาดูอยู่ตรงนี้ พวกเขาคงอยากจะพลิกรถถ่านหินทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด
การแย่งถ่านหินน่ะมันงานใช้แรงล้วนๆ
พวกผู้หญิงในบ้านต้องไปต่อแถวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ซื้อถ่านหินเสร็จก็เอาไปกองไว้ในพ่วงข้างรถ รอให้พวกผู้ชายกลับมาถึงค่อยไปลากถ่านหินกลับบ้านอีกที
ต่อให้ทำอย่างนั้นก็ยังไม่แน่ว่าจะแย่งถ่านหินดีๆ ได้นะ
ถ่านหินหนึ่งคันรถของหลินเส้าเหวิน พอเทลงมากองกับพื้นแทบไม่มีเศษถ่านปนเลย หลายคนแทบอยากจะฉกเอากลับไปสักสองสามก้อน
"เสี่ยวหลิน เอาสมุดคูปองถ่านหินมาให้ฉันหน่อย"
หัวหน้าหวังฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนกำลังจ้องถ่านหิน ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบาๆ
หลัวเสี่ยวเอ๋อรีบหยิบสมุดคูปองถ่านหินออกมายื่นให้หัวหน้าหวังทันที
หัวหน้าหวังเก็บสมุดใส่กระเป๋า แล้วสั่งเด็กหนุ่มสองคนจากสำนักงานเขตให้ช่วยกันเรียงถ่านหินเป็นตั้งเรียบร้อย ถึงได้เตรียมตัวจะกลับ
"หัวหน้าหวัง นี่ใกล้จะปีใหม่แล้วนี่คะ" หลัวเสี่ยวเอ๋อยื่นถุงผ้าเล็กๆ ถุงหนึ่งมาให้ "ในถุงมีลูกอมอยู่นิดหน่อย พี่เอากลับไปให้เพื่อนร่วมงานที่สำนักงานเขตแบ่งกันนะคะ"
"ให้ตายสิ นี่ของที่คนไข้ให้มารึเปล่า" หัวหน้าหวังลองยกถุงลูกอมที่หนักจนข้อมือเกร็งขึ้นมา อดตกใจไม่ได้ที่จะถาม "พวกเธอไม่เก็บไว้กินเองช่วงปีใหม่สักหน่อยเหรอ"
"เรามีกันแค่สองคน จะกินได้ตั้งเท่าไหร่กัน" หลัวเสี่ยวเอ๋อหัวเราะ "พี่หวัง ลูกอมนี่ไม่ผิดกฎระเบียบอะไรใช่ไหมคะ"
"จะผิดอะไรกัน" หัวหน้าหวังบีบแก้มหลัวเสี่ยวเอ๋อเบาๆ "สำนักงานเขตกับชาวบ้านก็เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันนั่นแหละ แต่นี่มันเยอะเกินไปแล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยเอาไปฝากหัวหน้าสิงกับพวกเขาหน่อย"