"ท่านรัฐมนตรีหลินครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย"
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ ท่านรัฐมนตรีหลิน ระยะหลังปวดท้องนิดหน่อย"
"ท่านรัฐมนตรีหลินคะ ตรวจให้ฉันหน่อยเร็ว"
……
เหล่าสาวใหญ่กรูกันเข้ามา จงใจเบียดโซเฟียออกไปข้างนอก ไม่นาน โซเฟียก็ถูกผลักออกมานอกห้องพยาบาล
"ท่านรัฐมนตรีหลิน..." โซเฟียตะโกนอย่างไม่พอใจ
"ตะโกนอะไรของเธอ" หลี่ชุนฮวาจ้องตาเขม็ง "ไม่เห็นหรือไงว่าท่านรัฐมนตรีหลินมีคนไข้ เธอรักษาเสร็จแล้วก็รีบไป ๆ"
ล่ามที่ถูกสาวใหญ่พวกนี้ลากมาก็รีบทำงานทันที
"พวกแก..."
โซเฟียกระทืบเท้าแรง ๆ ด้วยความแค้น แล้ววิ่งหนีไป
"ไม่ได้การแล้ว เราต้องจัดตารางเวร" หลี่ชุนฮวาพูดพลางขมวดคิ้ว "นับจากนี้ ทุกครึ่งชั่วโมงให้มีคนมาที่ห้องพยาบาลสักคน เผื่อมีใครเห็นอีนางนมฝรั่งนั่นมาโชว์ยั่วยวนที่นี่ ท่านรัฐมนตรีหลินมีแปดปากก็อธิบายไม่ชัด"
"หัวหน้าคะ งั้นพวกเรามาทำงานที่นี่ชั่วคราวเลยดีไหม" มีคนเสนอ
"ดีเลย" หลี่ชุนฮวาเห็นด้วย "วันนี้ฉันกับเสี่ยวตู้ทำงานที่นี่ พรุ่งนี้เปลี่ยนอีกสองคนมา ฉันจะดูว่าอีนางนมฝรั่งนั่นมันจะมีดีอะไร ยังจะคิดมากินเนื้อยักษ์อีก ฉันถุย..."
"พี่ ๆ ทั้งหลาย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ถึงขนาดนั้น" หลินเส้าเหวินยกมือขอความกรุณา
"ท่านรัฐมนตรีหลิน เราไม่ได้กำลังปรึกษาคุณนะ" หลี่ชุนฮวาทำตาเขม็ง "นี่คือมติของสหพันธ์สตรีโรงงานเรา โปรดทำตามด้วย"
"เออ ก็ได้"
หลินเส้าเหวินส่ายหน้าอย่างขื่น ๆ
นี่มันที่ไหนกันห้องพยาบาล นี่มันถ้ำแมงมุมชัด ๆ...
ตอนเที่ยงโซเฟียก็วิ่งมาอีก พอเห็นหลี่ชุนฮวา หน้าก็เซ็งเดินจากไป