หลินเส้าเหวินกำลังจับชีพจรให้หยางหว่านจวิน ส่วนคนอื่น ๆ ก็พากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ครู่หนึ่ง
เขาปล่อยมือ ขมวดคิ้วพูดว่า "อาการไม่รุนแรง ใช้เข็มเงินกดไว้ได้ แต่กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นทำงานหนักหรือกระทบกระเทือน ก็จะทำให้เป็นอัมพาตได้"
"เสี่ยวหลิน นายบอกว่ามียากดอาการไม่ใช่เหรอ" หยางเว่ยกั๋วถามเสียงร้อนรน
"ยาเอาไว้ช่วยชีวิต ไม่ใช่ยากดอาการ" หลินเส้าเหวินแก้ไข
"นายคิดค้นยาตัวใหม่อีกแล้วเหรอ" ฉินจงตกใจจนหน้าถอดสี
"อืม"
หลินเส้าเหวินพยักหน้า "ผมครุ่นคิดอยู่นาน รู้สึกว่ามีตำรับยาตำรับหนึ่งที่ได้ผลดีต่อคนเป็นอัมพาต แต่ใช้ได้แค่ช่วยชีวิตเท่านั้น กินเป็นประจำไม่ได้"
"ช่วยชีวิตก็พอแล้ว ถ้ากินยาแล้ว จะเป็นอัมพาตแบบมีภาวะแทรกซ้อนไหม" เสียงของจางอวี่หยางสั่นนิด ๆ
"ไม่" หลินเส้าเหวินตอบอย่างหนักแน่น "ตามทฤษฎีแล้ว ยาตัวนี้ได้ผลกับคนเป็นลมจากอัมพาต สมองอักเสบ โรคสมองจากสารพิษ และเลือดออกในสมอง... ผมคำนวณดูแล้ว อาจได้ผลกับภาวะพิษเหตุติดเชื้อด้วย แต่ยานี้ต้นทุนสูงมาก"
"สุดยอดเลย สุดยอดจริง ๆ" จางอวี่หยางตื่นเต้นจนเดินวนเป็นวงกลมอยู่ในห้องนั่งเล่น "สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของอัมพาตคือการรักษาไม่ทันและภาวะแทรกซ้อน ถ้าหัวหน้าหลินแก้ปัญหาสองข้อนี้ได้ ก็นับว่าเป็นคุณูปการใหญ่หลวงต่อประเทศชาติแล้ว"
"ผู้อำนวยการจาง อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ดีเกินไป" หลินเส้าเหวินสาดน้ำเย็นใส่ว่า "การไม่มีภาวะแทรกซ้อนเป็นแค่ในทางทฤษฎี แต่สถานการณ์จริงต้องผ่านการทดลองทางคลินิกก่อน"