ห้องพยาบาล
หวังขุยหรงและหลี่ซินหมินทำหน้าตึงเครียด ส่วนฉินหวยหรูนั่งตรงข้ามหลินเส้าเหวิน สีหน้าแอบประหม่า
"หัวหน้าหลิน โรคฉันนี่ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ"
"มีปัญหา"
หลินเส้าเหวินพูดเสียงเข้ม "ปอดคุณดูผิดปกติ น่าจะเป็นวัณโรค"
"..."
หวังขุยหรงกับหลี่ซินหมินถอยกรูดออกไปไกลทันที
สมัยนี้วัณโรคก็คือฝีในท้องนั่นแหละ
ถ้ารักษาไม่ดี คนป่วยก็แทบจะกลายเป็นคนไร้ค่าไปเลย
แถมวัณโรคยังติดต่อง่ายมาก นั่นจึงทำให้ทั้งสองคนถึงกับผวา
"วัณโรคเหรอ"
ดวงตากลมโตของฉินหวยหรูคลอด้วยน้ำตาทันที
"ผมแนะนำให้กลับบ้านไปพัก หรือไม่ก็กลับชนบทไปพักดีที่สุด" หลินเส้าเหวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้ากินยาตามเวลา ก็ไม่น่ามีปัญหามาก"
"แต่งานของฉัน..."
"ฉินหวยหรู เรื่องงานคุณไม่ต้องกังวล" หวังขุยหรงรีบบอก "เราจะเก็บตำแหน่งไว้ให้คุณ คุณกลับมาตอนไหนก็มาทำงานได้เลย"
"ใช่แล้ว" หลี่ซินหมินผสมโรง "คุณกลับไปพักก่อนเถอะ ทางที่ดีฟังที่หัวหน้าหลินแนะนำ กลับชนบทไปพักผ่อนซะ โรคของคุณนี่ผมจะนับให้เป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน จ่ายค่าชดเชยให้เท่าเงินเดือนครึ่งปี เรื่องอื่นๆ เอาไว้ให้หายดีแล้วค่อยว่ากัน"
ฉินหวยหรูลังเลสักพัก สุดท้ายก็ลุกขึ้นโค้งให้ทั้งสอง "ขอบคุณหัวหน้าทั้งสองมากค่ะ"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก รีบกลับไปเถอะ กลับเลยตอนนี้"
หลี่ซินหมินถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง
ล้อเล่นอะไรกัน อย่ามาแพร่เชื้อให้เขาเชียวนะ
ฉินหวยหรูเบี่ยงตัวไปกระพริบตาให้หลินเส้าเหวิน
"ผมจะต้องฝังเข็มให้เธออีกหน่อย เธออาจจะไอเยอะหน่อย หัวหน้าทั้งสอง..."