ชีวิตของหลินเส้าเหวินสุขสบายมาก หลัวเสี่ยวเอ๋อถึงจะเป็นคุณหนู แต่เธอก็ดูแลบ้านได้เรียบร้อยดี แถมยังกลับบ้านไปเรียนทำอาหารกับแม่ของหลัวเสี่ยวเอ๋อและแม่บ้านอู๋เกือบทุกวัน ทำให้คุณภาพชีวิตของหลินเส้าเหวินดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แค่มีอยู่เรื่องที่ไม่ค่อยดี
หลัวเสี่ยวเอ๋ออยากมีลูกเร็ว ๆ ฉินหวยหรูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
หลินเส้าเหวินเลยกลายเป็นวัวแก่ ไถนาทุกวัน
แต่โชคดีที่เวลาทำงานเขาได้อยู่นิ่ง ๆ แค่ช่วงนี้ไม่ได้งัดของดี ๆ ออกมาเลยทำให้เขาหงุดหงิดอยู่หน่อย ๆ
“นายทำไมซึมยังงี้?”
หยางเว่ยกั๋วมาที่ห้องพยาบาลแล้วนั่งลงตรงหน้าหลินเส้าเหวินทันที
“มีเรื่องก็พูด ไม่มีก็อย่ามากวนฉัน”
หลินเส้าเหวินกลอกตา
“โห่ กินดินประสิวมาหรอ?”
หยางเว่ยกั๋วโยนซองบุหรี่ลงบนโต๊ะแล้วพูดยิ้ม ๆ “เพิ่งแต่งงานเจอปัญหาซะแล้ว? เรื่องอะไรบอกฉันสิ เผื่อช่วยได้”
“เรื่องนี้จะให้คนนอกช่วยได้ไง?”
หลินเส้าเหวินแกะซองบุหรี่ จุดสูบหนึ่งมวน
“ฮะ หลัวเสี่ยวเอ๋ออยากมีลูกสินะ?”
หยางเว่ยกั๋วนี่ฉลาดจริง แป๊บเดียวก็เดาออก
หลินเส้าเหวินถอนหายใจอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรนะ ลำบากอีกแค่ช่วงนี้ เดี๋ยวพอนางท้องก็ดีขึ้น” หยางเว่ยกั๋วปลอบ
หลินเส้าเหวินมองเขาอย่างแปลก ๆ ขมวดคิ้วถาม “นายเป็นผู้จัดการโรงงานหมื่นคนใหญ่โต ทำไมว่างยังงี้?”
“ก็มีเรื่องมาหานี่”
หยางเว่ยกั๋วทำสีหน้าจริงจัง “วันนี้ไปดูคนไข้กับฉันหน่อย…”
“ทำไมไม่ไปเซี่ยเหอล่ะ?” หลินเส้าเหวินก็จริงจังขึ้นเหมือนกัน
“ไปแล้ว แต่ไม่มีทางรักษา”