หลินเส้าเหวินกินข้าวเสร็จ หลี่เสวี่ยเยว่กับหลี่เฟิงถึงเพิ่งรีบตามมา
พวกเขาเห็นหลินเส้าเหวินกินเสร็จแล้ว ก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง
"กินสิ พวกแกไม่ได้ไปเที่ยวมาเสียหน่อย" หลินเส้าเหวินหยิบบุหรี่ออกมา แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าเฉินปิน "สูบเป็นไหม"
"เป็นครับ"
เฉินปินตอบอย่างเก้อเขิน
"เอาไปสูบเถอะ"
หลินเส้าเหวินโยนบุหรี่ชุงฮว่าให้เขาไปหนึ่งซอง
"อาจารย์ครับ แล้วผมล่ะ" หลี่เฟิงถามพลางกินข้าวไปด้วย
"ไปให้พ้น แกไม่ต้องออกนอกสถานที่" หลินเส้าเหวินดุเล่น "เฉินปินต้องประจำการที่กว่างอันเหมินนาน ที่นั่นเขาดูคนที่เสื้อผ้าดีก่อนทั้งนั้น ถ้าแกไม่แจกบุหรี่ให้คนอื่น... แล้วไปถามราคาทุกวัน เขาไม่จัดการแกให้หายไปก็แปลกแล้ว"
"ขอบคุณอาจารย์ครับ" เฉินปินพูดด้วยความซาบซึ้ง
"เรียกฉันว่าอาจารย์แล้ว ฉันไม่ดูแลแก แล้วใครจะดูแล"
หลินเส้าเหวินเปิดบุหรี่อีกซอง โยนให้หลี่เฟิงหนึ่งมวน
ตอนเที่ยง
หลินเส้าเหวินไม่ได้กลับห้องทำงาน แต่ไปนอนพักที่ห้องตรวจ
ลูกทีมทั้งสี่คนต่างหาที่นอนเอกเขนก
"อาจารย์คะ หลับหรือยัง" หลี่เสวี่ยเยว่ถามเสียงเบา
"หลับแล้ว"
หลินเส้าเหวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ปั่ก!
จางม่านอวิ๋นกับคนอื่น ๆ อดหัวเราะไม่ได้
"อาจารย์ อย่าล้อหนูสิคะ" หลี่เสวี่ยเยว่พูดเสียงออดอ้อน "สาขาที่หนูจะวิจัยคืออะไรคะ"
พอพูดถึงเรื่องวิชาการ ทุกคนก็ไม่ง่วงทันที
"วิชาเส้นลมปราณ แกจะศึกษาว่าเส้นลมปราณมีผลต่อร่างกายมนุษย์ยังไง" หลินเส้าเหวินพูดอย่างเรียบเฉย