หลินเส้าเหวินรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา หลี่เฟิงและคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้ามาช่วยกันประคองญาติของเธอขึ้นมาด้วย
ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นกางธงเกียรติยศออก
“ขอบคุณท่านหมอหลินเช่าเหวินที่มอบชีวิตใหม่ให้ — เฟิงอวิ๋นพร้อมทั้งครอบครัวมอบให้”
“ขอบคุณมากๆ ครับ”
หลินเส้าเหวินยิ้มพลางยื่นมือไปจับชีพจรเด็ก พลางพูดเบาๆ ว่า “เด็กแค่ตกใจนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอกครับ”
“ต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ” เฟิงอวิ๋นเช็ดน้ำตาพูด
“ไม่ต้องเกรงใจครับ”
หลินเส้าเหวินยิ้ม หลี่เฟิงรีบก้าวเข้ามารับธงเกียรติยศจากมือชายคนนั้น
“คุณหมอ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของครอบครัวผม...”
เฟิงอวิ๋นตาแดงๆ ล้วงถุงผ้าเล็กๆ ออกจากกระเป๋า
“ไม่เอาๆ ๆ ท่านคณบดีกำลังมองดูอยู่ที่นี่ อย่าทำให้ผมทำผิดกฎเลย” หลินเส้าเหวินรีบโบกมือ “เด็กเพิ่งตกใจ ให้ความรักเขามากๆ หน่อย แล้วกลับไปเถอะครับ”
“แต่ว่า...”
“ไม่เอาล่ะ ผมยังมีคนไข้อยู่”
หลินเส้าเหวินลูบหัวเด็ก มือขวาพลิกไปมา อมยิ้มแท่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา เขายัดเข้าปากเด็กแล้วหันหลังเดินเข้าห้องตรวจ
ตบๆ ๆ!
ทั้งทางเดินดังเสียงปรบมืออย่างกึกก้อง
“กลับเถอะ ท่านคณบดีไม่รับหรอก”
จางอวี่หยางยิ้ม รอยย่นบนหน้ายิ่งลึก
“งั้น... ขอบคุณท่านมากนะคะ”
เฟิงอวิ๋นพาครอบครัวโค้งคำนับอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไปพร้อมหันกลับมามองเป็นระยะ
จางอวี่หยางกำลังจะถามหลี่เฟิงขอธงเกียรติยศ ก็เหลือบไปเห็นหยางเว่ยกั๋วยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน ก็หัวเราะออกมาทันที รีบก้าวเข้าไปหาแล้วพูดว่า “ท่านหยาง ไม่สบายตรงไหนหรือ? ให้ท่านคณบดีหลินช่วยตรวจดูไหม?”