สุดท้ายก็จบด้วยการที่เหยียนปู้กุ้ยและพ่อของสวี่ต้าเม่าเอ่ยปากขอโทษ ยอมรับผิดในศึกเรียกวิญญาณ ว่ากันตามตรงเหยียนปู้กุ้ยแค่ขอโทษ ส่วนพ่อของสวี่ต้าเม่าเป็นคนยอมชดใช้
เจียจางซื่อถือเนื้อครึ่งชิ้นเดินอวดโฉมกลางลาน ท่าทางย่ามใจราวกับประกาศว่าใครจะกล้าแตะ
บ้านสวี่ต้าเม่า
“ต้าเม่า ไอ้หลินเส้าเหวินนี่มันบ้าไปแล้ว” จางวั่นปาดอกไม้แดงบนหัวทิ้งลงเตียงอย่างหัวเสีย แม้ปากจะด่าหลินเส้าเหวิน แต่จริง ๆ เธอยิ่งเกลียดหลัวเสี่ยวเอ๋อมากกว่า
แม้วันนี้หลัวเสี่ยวเอ๋อจะใส่แค่ชุดเดรสลายจุดสีขาวธรรมดา ทับด้วยเสื้อกั๊กเล็ก ๆ แต่เจ้าเข็มกลัดดอกผีเสื้อบนหัวเธอดึงดูดสายตาสาว ๆ และแม่บ้านทั้งหลายไปหมด
“อย่าเพิ่งรีบร้อน ยังไงก็ต้องจัดการมันให้ได้” สีหน้าสวี่ต้าเม่าเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
คราวนี้หลินเส้าเหวินกลับไม่ช่วยเขา ดูสิต่อไปจะเอาคืนมันยังไง
“รออะไรอีก จัดการมันวันนี้เลย” จางวั่นกัดฟันพูด
“เธอจะทำอะไร” สวี่ต้าเม่ารีบถามด้วยความตกใจ “ผมบอกเลยนะ อย่าทำอะไรบ้า ๆ ไอ้หลินเส้าเหวินมัน…”
“ไม่ต้องมายุ่ง” จางวั่นโบกมืออย่างหมดความอดทน
สวี่ต้าเม่ามองเธอแล้วกลืนคำว่า “หลินเส้าเหวินมันต่อยตีเก่ง” ลงคอ
งานเลี้ยงเริ่มขึ้น
หลินเส้าเหวินพาหลัวเสี่ยวเอ๋อมานั่งอยู่มุมหนึ่ง โต๊ะเดียวกับอีกเจ็ดชีวิตบ้านเหยียน แถมด้วยฉาจู้ ไม่ใช่เพราะเขาอยากนั่งกับเหยียนปู้กุ้ยหรอกนะ เพียงแต่ในลานนี้ใครหัวไวหน่อยก็ไม่มีใครอยากนั่งโต๊ะเดียวกับเหยียนปู้กุ้ยหรอก