ฉินเพ่ยหรูอยู่โรงพยาบาลได้สามวันก็กลับบ้าน แม้โรงพยาบาลแดงดาวจะไม่เห็นด้วยกับการออกจากโรงพยาบาลของเธอ แต่เจียจางซื่อยืนกรานว่าจะไม่จ่ายค่ารักษา สุดท้ายก็บีบให้ทางโรงพยาบาลยอมจำนน
โรงพยาบาลแดงดาวก็ทำอะไรที่ทำให้คนตะลึงไม่น้อย นั่นคือผู้อำนวยการของพวกเขา อันอีหมิง ดันวิ่งไปถึงโรงงานเหล็กกล้าเพื่อขอตัวคน
โรงงานเหล็กกล้า
ห้องทำงานผู้จัดการ
"ท่านหยาง เรารู้จักกันมาจะยี่สิบปีแล้วใช่ไหม"
"ใช่"
"พี่ชายก็ช่วยนายมามากไม่ใช่เหรอ"
"ใช่"
"พี่ชายไม่ได้มีเรื่องอะไร ก็แค่อยากขอตัวคนจากนายสักคน..."
"เดี๋ยวก่อน"
ดวงตาของหยางเว่ยกั๋วเต็มไปด้วยความระแวดระวังขึ้นมาทันที ส่วนหลินซินหมินที่นั่งเป็นเพื่อนข้าง ๆ ก็มีแววตาไม่ค่อยดีเช่นกัน
"เกิดอะไรขึ้น" อันอีหมิงถามด้วยความสงสัย
"นายต้องการตัวหลินเส้าเหวินใช่ไหม" หยางเว่ยกั๋วถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"ใช่ ๆ ๆ ก็ต้องการตัวหลินเส้าเหวินนั่นแหละ พวกเราไม่ทำให้นายเสียเปรียบหรอก" อันอีหมิงพูดด้วยความดีใจ "ก็โรงงานนายรับสมัครหมอไม่ได้ใช่ไหม ฉันจะส่งหมอจากโรงพยาบาลเรามาผลัดเวร..."
"นายรอก่อน" หยางเว่ยกั๋วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาโทรออก พอสายเชื่อมต่อก็ด่าทันที "ท่านจาง ไอ้แก่ไม่ตาย แกยังไม่ละความพยายามอีกใช่ไหม ตัวเองทำเต่าหัวหด ส่งอันอีหมิงมา..."
"ไอ้บ้า ฉันเป็นคนแบบนั้นที่ไหน" จางอวี่หยางไม่ยอมน้อยหน้า ด่ากลับคำหนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงความผิดปกติทันที "แกว่าไงนะ อันอีหมิงขอตัวคนจากแก"
"ไม่ใช่แกสั่งมาเหรอ" หยางเว่ยกั๋วถามตะกุกตะกัก