ชีวิตกลับมาเรียบง่ายไร้คลื่นลมอีกครั้ง นอกจากไม่มีท่านผู้เฒ่าทั้งสามแล้ว ซื่อเหอย่วนทั้งลานก็สงบสุขดี ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ปากของเจียจางซื่อก็สะอาดขึ้นไม่น้อย ซื่อเหอย่วนเลยมีเรื่องวุ่นวายน้อยลง และความครึกครื้นก็น้อยลงตาม
ห้องพยาบาล
“โซเฟีย นี่เป็นการฝังเข็มครั้งสุดท้าย พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาแล้ว” หลินเส้าเหวินเก็บเข็มเงินพลางกล่าว
“แต่ฉันรู้สึกว่าฉันยังไม่หายดีเลยนะคะ” โซเฟียออดอ้อน
“พูดดี ๆ” หลี่ชุนฮวาทำหน้าดุ
ล่ามเอือมระอาแทบอยากเผ่นหนีทันที
“ได้ยินว่าพวกคุณก็จะกลับแล้ว ขอให้เดินทางราบรื่นนะ” หลินเส้าเหวินพูดเรียบ ๆ
“แต่ว่า… ฉันรู้สึกว่าฉันยังต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก รอให้ร่างกายหายดีก่อนค่อยกลับ” โซเฟียพูดด้วยความกังวล
ของที่ไม่ได้ครอบครองมักทำให้ใจสั่นไหวเสมอ หลินเส้าเหวินกลายเป็นปมในใจของเธอไปแล้ว
“ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ ฉันจะเรียกสามีเธอมา” หลี่ชุนฮวาเสียงเข้ม
“เรียกเขามามีประโยชน์อะไร ฉันแค่อยากเชิญท่านรัฐมนตรีหลินกินข้าวเท่านั้นเอง” โซเฟียไม่แยแส
“เธอเชื่อไหมฉันจะไปฟ้องเธอถึงกระทรวง?” หลี่ชุนฮวาจ้องตาเขม็ง “เธอก็คงไม่อยากให้กระทรวงเราส่งหนังสือแจ้งไปถึงที่พวกเธอหรอกใช่ไหม?”
“คุณ…”
โซเฟียชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น
ถ้าเรื่องมันบานปลายจริง ๆ หน้าตาพ่อแม่เธอก็ต้องมัวหมอง ต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตา
บางอย่างทำได้ แต่พูดออกไปไม่ได้
“ไปให้พ้น”
หลี่ชุนฮวาโบกมือ เหมือนปัดแมลงวัน
“ฮึ”
โซเฟียกระแทกเสียงเย็น มองหลินเส้าเหวินแวบหนึ่ง แล้วเดินจากไปอย่างไม่ยินยอม