หลินเส้าเหวินเพิ่งกลับมาถึงลานกลางหมู่บ้าน ฉาจู้ก็เดินตามมาติด ๆ
"นายทำกับข้าวก่อน ฉันจะไป..."
"หลินเส้าเหวิน ฉันไม่ทำกับข้าวให้นายแล้ว"
ฉาจู้ทำใจแข็ง ยื่นเงินยี่สิบหยวนมาให้
"ทำไม?" หลินเส้าเหวินมองเขาด้วยสีหน้าฉงน
"ท่านผู้เฒ่าหนึ่งไม่ให้ฉันทำกับข้าวให้นายแล้ว" ฉาจู้พูดอย่างจนใจ "เขาจะว่ายังไงก็เฝ้ามองฉันโตมา ฉันไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์กับเขาแย่ไปมากกว่านี้"
"ได้"
หลินเส้าเหวินรับเงินไปอย่างไม่ลังเล
ตายแล้วพ่อครัวเหอ ยังไงเขาก็ไม่มีข้าวกินงั้นเหรอ?
ริมฝีปากฉาจู้ขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หันหลังเดินจากไป
หลินเส้าเหวินครุ่นคิด แล้วเดินเข้าครัว เริ่มทำกับข้าว
ถึงฝีมือเขาจะไม่เท่าไหร่ แต่... นี่มันมีวัตถุดิบพร้อมอยู่แล้วนี่นา?
"อะไรน่ะ หอมจัง..."
หลัวเสี่ยวเอ๋อเดินตามกลิ่นมา พอจะเข้าไปกอดหลินเส้าเหวิน ก็มีอะไรปุกปุยกระโดดขึ้นมาบนตัวเธอ กอดเธอไว้
"อ๊ะ เหมียวน้อยน่ารักจังเลย" หลัวเสี่ยวเอ๋อยื่นมือไปอุ้มเจ้าเหมียวขนปุยเข้ามาในอ้อมอก ดีใจจนออกนอกหน้า "เช่าเหวิน นี่นายเอากลับมาให้ฉันเป็นพิเศษใช่ไหม?"
"ใช่สิ" หลินเส้าเหวินพูดหน้าตาเฉย "เธอเข้ากับคนในลานกลางหมู่บ้านไม่ได้นี่ ฉันกลัวเธอเหงา เลยฝากคนอื่นหาแมวมาให้เป็นเพื่อนเธอ"
"นายนี่ดีจริง ๆ" หลัวเสี่ยวเอ๋อจูบหลินเส้าเหวินหนัก ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็ลูบคลำเจ้าเหมียวน้อยพลางถาม "พันธุ์อะไรน่ะ ทำไมถึงได้สวยอย่างนี้"
"แมวแร็กดอลล์" หลินเส้าเหวินใช้จานกระเบื้องหั่นหมูหันไปด้วย แนะนำไปด้วย "มันยังไม่มีชื่อนะ เธอตั้งให้มันก็ได้"