ตอนที่หลินเส้าเหวินถือของใช้ตรุษจีนกลับมาถึงซื่อเหอย่วน อี้จงไห่และคนอื่น ๆ ก็กลับมากันแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังคุยกันอย่างเบิกบานใจ ยังไงก็ได้ของมามากมายขนาดนี้ ปีนี้ยังไงก็ต้องห่อเกี๊ยวกินสักมื้อสิ?
“โอ๊ะ นี่ไม่ใช่ท่านรัฐมนตรีหลินผู้ยิ่งใหญ่ของเราหรอกหรือ” หลิวไห่จงพูดจาเหน็บแนม “ฉันนึกว่ารัฐมนตรีจะได้ของไม่เหมือนกับพวกเราเสียอีก ที่ไหนได้…ดูแล้วยังสู้ฉันที่เป็นช่างตีเหล็กระดับเจ็ดไม่ได้เลย”
ทุกคนได้ยินคำพูดของเขาเลยเข้ามาดู ก็พบว่าเนื้อของหลินเส้าเหวินสั้นกว่าของพวกเขาอีก
“เพื่อน เนื้อของนายนี่มันอะไรกัน” สวี่ต้าเม่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็เนื้อดี ๆ โดนพวกนายเอาไปหมดแล้วน่ะสิ” หลินเส้าเหวินพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “ฉันไปช้าไปหน่อย ก็เลยเหลือแต่เนื้อก้อนนี้”
“เฮ้อ”
ฉาจู้มองหลินเส้าเหวินด้วยความเห็นใจ “นายสนิทกับฝ่ายการเงินไม่ใช่เหรอ พวกเขาไม่เก็บไว้ให้นายหน่อยหรือ”
“ฉาจู้ พูดอะไรของนาย” อี้จงไห่ทำหน้าดุ “ท่านรัฐมนตรีหลินต้องทำตัวเป็นตัวอย่าง จะเอาของพวกนี้ไปใช้เส้นใช้สายได้ยังไง”
“อันนี้ก็จริง” ฉาจู้พยักหน้า
หลินเส้าเหวินเห็นพวกเขาเถียงกันอย่างครึกครื้น ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบบุหรี่ออกมา ยื่นให้พ่อลูกตระกูลเหยียนคนละมวน แล้วถึงหันมามองหลิวไห่จงพร้อมรอยยิ้ม “ท่านผู้เฒ่าสอง ฉันได้ยินว่าพรุ่งนี้แผนกของพวกนายไม่มีงานทำแล้วหรือ”
“นายจะทำอะไร” อี้จงไห่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“ในฐานะหัวหน้าฝ่ายการแพทย์ ฉันไม่ได้ดูแลแค่เรื่องการรักษาพยาบาลของทั้งโรงงานเท่านั้นนะ” หลินเส้าเหวินคาบบุหรี่ มองพวกเขาพลางพูด “ฉันยังดูแลเรื่องสุขอนามัยทั้งโรงงานด้วย พรุ่งนี้ฉันจะเกณฑ์คนจากทุกแผนกไปล้างห้องน้ำ…”