หยางเว่ยกั๋วติดต่อไปที่ปี้เยี่ยนจวินผ่านทางโทรศัพท์ในห้องทำงาน หลังจากได้รับอนุญาตแล้ว เขาก็พาหลินเส้าเหวินไปที่ตึกกระทรวงอุตสาหกรรมทันที
ระหว่างทาง
หยางเว่ยกั๋วมีท่าทีเหมือนจะพูดอะไรออกมาตั้งหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย
เขาไม่กล้าพูดว่ารู้จักหลินเส้าเหวินดี แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่แทบจะพลิกฟ้าพลิกแผ่น หลินเส้าเหวินก็คงไม่มาเข้าพบปี้เยี่ยนจวินหรอก ถึงแม้สมัยมัธยมหลินเส้าเหวินจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านของปี้เยี่ยนจวินก็ตาม
กระทรวงอุตสาหกรรม
ห้องทำงานรัฐมนตรี
ตอนนี้ปี้เยี่ยนจวินนั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังอ่านเอกสาร โดยมีกู้เหยียนปิงยืนอยู่ข้าง ๆ หลังจากเห็นหยางเว่ยกั๋วและหลินเส้าเหวินเข้ามาแล้ว กู้เหยียนปิงก็รีบเดินมาต้อนรับทั้งสองคน
แต่หยางเว่ยกั๋วกลับส่ายหน้ายิ้มเจื่อน ๆ แล้วยืนอยู่ที่ทางเข้า ไม่ได้เดินเข้ามา
ปี้เยี่ยนจวินเงยหน้าขึ้นมามองหยางเว่ยกั๋ว แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
"ถ้าไม่เข้ามาก็ไสหัวไปซะ"
"ครับ"
หยางเว่ยกั๋วยืดตัวตรง แล้วก็เผ่นแผล็วออกไปทันที
เขาไม่รู้ว่าหลินเส้าเหวินจะพูดอะไรกับปี้เยี่ยนจวิน และเขาก็ไม่อยากรู้ด้วย
"ปิดประตู" ปี้เยี่ยนจวินสั่ง
กู้เหยียนปิงรีบปิดประตูเรียบร้อย แล้วก็รินน้ำชาให้หลินเส้าเหวินหนึ่งแก้ว
"มีอะไรก็พูดมา"
ปี้เยี่ยนจวินลุกขึ้นเดินไปที่โซฟา แล้วนั่งลงข้าง ๆ หลินเส้าเหวิน
เขาชำเลืองมองหลินเส้าเหวิน หลังจากเห็นว่ามือของเขากำลังสั่นเทาเล็กน้อย คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น
หลินเส้าเหวินไม่ได้พูดอะไร ปี้เยี่ยนจวินก็ไม่ได้พูดอะไร กู้เหยียนปิงยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าลงต่ำ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่