เลขาหมู่บ้านสองคนตีกัน แม้ทุกคนจะพยายามห้าม แต่ระหว่างชุลมุนมีคนต่อยหน้าเลขาธิการเฉินไปหมัดหนึ่ง ทำให้เขาโมโหสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปทันที
ข่าวที่ผู้นำอำเภอชางผิงถูกทำร้ายจึงแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นที่เบื้องบนส่งคนลงมา
ที่กองประชุมหมู่บ้าน
หลินเส้าเหวินยังคงจับชีพจรตรวจคนไข้ ส่วนจางม่านอวิ๋นดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
"อาจารย์หลิน"
"มีอะไรหรือ"
"คุณไม่กังวลบ้างหรือ"
จางม่านอวิ๋นกระซิบเบาๆ "ได้ยินว่าทางซื่อจิ่วเฉิงส่งคนลงมาแล้ว บอกว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง"
"เลขาหมู่บ้านตีกัน ก็แค่ต่างฝ่ายต่างโดนทำโทษพอหอมปากหอมคอ จะมีอะไรให้น่ากังวล" หลินเส้าเหวินรู้สึกขำ
ถึงจะฟังดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่ตำแหน่งเลขาหมู่บ้านก็คือคนที่มีบารมีสูงสุดในหมู่บ้าน การปลดเลขาหมู่บ้าน เบื้องบนก็ต้องคิดหนักอยู่เหมือนกัน เหมือนบางหมู่บ้านเลขาถูกปลด แต่เรื่องเล็กใหญ่น้อยใหญ่ทั้งหมู่บ้านก็ยังต้องไปปรึกษาเขา ปลดแล้วจะได้อะไรขึ้นมา
ไม่นานนัก
คนจากเบื้องบนก็มาถึง
ผู้ที่มาคือรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรมกับผู้นำจากขั้นผู้ใหญ่ของนครหลวงซึ่งดูแลอำเภอรอบนอกชื่อเฝิงเจี๋ย ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกัน ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีความขัดแย้งกันเลย
"รัฐมนตรี"
หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินยืนตัวตรงแข็งทื่อ นี่คือเจ้านายของเจ้านายพวกเขานะ
"อืม"
ปี้เยี่ยนจวินยิ้มเล็กน้อย พาเฝิงเจี๋ยไปยังจุดที่ทีมหมออาสาตั้งอยู่
ตอนนั้นหลินเส้าเหวินกำลังออกตรวจรักษา หน้าห้องยังมีคนต่อคิวยาวเหยียด พวกผู้หญิงจากหมู่บ้านเสี่ยวกังและหมู่บ้านใกล้เคียงโดยรอบต่างพากันมา เห็นได้ชัดว่าพอข่าวที่อู๋กังกับฉินคานมีเรื่องกันแพร่ออกไป พวกหล่อนก็กลัวว่าหลินเส้าเหวินจะถูกเรียกตัวกลับ เลยรีบพากันมาหาหมอ