ช่วงบ่าย
รถยนต์เก๋งสองคันแล่นเข้ามาในหมู่บ้านฉิน สร้างความฮือฮาทันที ชาวบ้านมากมายมามุงดูด้วยความตื่นเต้น
ครอบครัวของฉินหวยหรูก็มาด้วย พวกเขารุมล้อมอยู่หน้าประตูกองประชุมหมู่บ้าน ยืดคอมองเข้าไปข้างใน
"นั่นผู้จัดการโรงงานเรานี่" ฉินหวยหรูพูดเบา ๆ
"ผู้จัดการ?"
คนบ้านฉินตกใจกันใหญ่
โรงงานเหล็กกล้าพวกเขารู้จักดี มันเป็นโรงงานใหญ่ที่มีคนเป็นหมื่น
ผู้จัดการย่อมเป็นบุคคลใหญ่โตอย่างไม่ต้องสงสัย
"ยังมีคณบดีจางจากโรงพยาบาลเซี่ยเหอและคณบดีฉินจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ด้วย" ฉินหวยหรูพูดเบา ๆ อีกครั้ง
"นี่มัน..."
คนบ้านฉินเกือบจะเป็นลม โรงพยาบาลเซี่ยเหอและมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ สองหน่วยงานนี้สำหรับพวกเขาแล้วมันห่างไกลมาก
กองประชุมหมู่บ้าน
เลขาธิการเฉินที่เพิ่งนวดกดจุดเสร็จรู้สึกสดชื่น แต่กลับเห็นชายหลายคนวิ่งกรูเข้ามา โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากหลินเส้าเหวินจะวิ่งหนี
"ทำอะไรกันน่ะ?" เลขาธิการเฉินคำราม "กลางวันแสก ๆ ยังกล้าปล้นคนงั้นเหรอ?"
"เลขาธิการเฉิน เรื่องนี้คุณทำไม่ตรงไปตรงมานะ" จางอวี่หยางแหวกออกมาจากฝูงชน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมส่งคนมาทำการตรวจรักษาอาสาที่อำเภอพวกคุณ ที่ไหนได้คุณดันคิดจะดึงตัวเขาไว้"
"ผม..."
เลขาธิการเฉินหน้าแดงด้วยความอาย กำลังจะแก้ตัว
กลับได้ยินชายสองคนพูดเสียดสีว่า "ท่านหยาง คุณต้องพูดให้ชัดเจนนะ คนน่ะเป็นโรงงานเหล็กกล้าของผมให้คุณยืมไป ไม่ใช่ของเซี่ยเหอของคุณสักหน่อย"
"ใช่ ท่านหยาง คุณพูดอย่างนี้ไม่ถูกนะ"
"..."