"เกิดอะไรขึ้น?" หลินเส้าเหวินหรี่ตาลงด้วยความสงสัย
"ทะเลาะกันน่ะสิ พวกเขา..."
หลี่ชุนฮวายังพูดไม่ทันจบ หลินเส้าเหวินก็พุ่งออกไปแล้ว
ตอนเขาวิ่งไปถึงโรงอาหาร ก็พบว่าข้างในอัดแน่นไปด้วยผู้คน
หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินและคนอื่น ๆ ต่างมีบาดแผลบนใบหน้า ส่วนฝรั่งรัสเซียพวกนั้นก็คว้าขวดเหล้ามาตะโกนกราดเกรี้ยวอย่างบ้าคลั่ง
ยามรักษาการณ์สองสามคนทำท่าหวาด ๆ กล้า ๆ ไม่กล้าเข้าไป
"จะกลัวอะไรกัน?" หลินเส้าเหวินตวาด "พวกเรายังมีเพื่อนร่วมงานผู้หญิงตั้งหลายคนอยู่ตรงนี้ ถ้าพวกนั้นเอาขวดเหล้าขว้างใส่จนได้รับบาดเจ็บจะทำยังไง? ยังไม่รีบเข้าไปจับกดไว้อีก"
"เสี่ยวหลิน..."
หยางเว่ยกั๋วมีท่าทีลังเล
ผู้เชี่ยวชาญพวกนี้เป็นคนที่เบื้องบนเชิญมาช่วยซ่อมเครื่องจักรอย่างยากลำบาก ถ้าเกิดไปทำให้พวกเขาไม่พอใจเข้า เบื้องบนตำหนิยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าส่งผลกระทบต่อการผลิตนี่สิเรื่องใหญ่
"ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยในชีวิตของพี่น้องคนงานหรอก" หลินเส้าเหวินกล่าวอย่างหนักแน่น
"ดี!"
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา โรงอาหารทั้งโรงก็ปรบมือกึกก้อง
"เสี่ยวหลิน นายพูดถูก" หยางเว่ยกั๋วได้สติขึ้นมาทันควัน "เข้าไปเลย จับพวกมันทั้งหมด"
เมื่อได้รับคำสั่ง ยามรักษาการณ์ก็พุ่งเข้าไปทันที จับฝรั่งรัสเซียพวกนั้นกดลงกับพื้น
ไม่นานก็ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้
เมื่อเห็นดังนั้น หลินเส้าเหวินก็ถอนหายใจยาวแล้วหันหลังเดินไปยังห้องพยาบาล
เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาจริง ๆ เขาคงได้งานยุ่งแน่