ฝีในท้องที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การตาย แต่เป็นผลกระทบที่ทำให้เป็นๆ ตายๆ หลังจากป่วย จะว่านางยังมีชีวิตอยู่ก็ใช่ แต่นางแบกของก็ไม่ได้ ถือของก็ไม่ไหว เดินสองก้าวก็เหนื่อย
บางครั้งยังต้องใช้ยาประคองอาการ เป็นภาระต่อครอบครัวอย่างหนัก
ดังนั้นบางคนที่ดูซึมเซา ก็มักถูกด่าว่า "ผีฝีในท้อง"
"นี่หมายความว่าฉินหวยหรูกลับไปทำงานที่โรงงานไม่ได้แล้วเหรอ" เจี่ยตงสวี่มีสีหน้ายินดี
เขาคิดอะไรได้มากมายในชั่วพริบตา ถ้าฉินหวยหรูกลับมาไม่ได้ เขาก็จะไปยื่นรายงานที่โรงงานทันที ให้ฉินเพ่ยหรูเข้ามาทำงานแทนในฐานะน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของฉินหวยหรู
ส่วนเรื่องบ้าน ไอ้พวกบ้านนอกนั่นไม่มีแม้แต่ทะเบียนบ้าน จะมาแย่งกับเขาได้ยังไง
เพี๊ยะ!
หลินเส้าเหวินตบหน้าเจี่ยตงสวี่จนล้มลงกับพื้นหิมะ แล้วตวาดว่า "เราก็เป็นสหายกันทั้งนั้น แกคิดได้ไงวะถึงจะชั่วร้ายนัก แกรอฉันก่อน ฉันจะไปฟ้องสหพันธ์สตรีให้"
"น้อง...หลินเส้าเหวิน ตงสวี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น" เจียจางซื่อร้อนใจทันที "เขาว่ากันว่าสามีภรรยาหนึ่งวันก็มีบุญคุณร้อยวัน ตงสวี่ก็แค่เป็นห่วงฉินหวยหรู"
อีแก่ใจบาปนี่หัวคิดไวเหมือนกัน
หลินเส้าเหวินนึกขำในใจ แต่ปากกลับพูดว่า "ต่อให้พูดกันเลวร้ายที่สุด ฉินหวยหรูกลับมาไม่ได้แล้ว บ้านนี้ก็เป็นของสำนักงานเขตจัดสรร พวกแก..."
ยังพูดไม่ทันจบ ภรรยาของหลิวไห่จงและคุณนายสามก็วิ่งออกไปทันที
เจียจางซื่อเห็นดังนั้น ก็ไม่มีเวลาสนใจจะพยุงเจี่ยตงสวี่แล้ว รีบวิ่งขาสั้นๆ ตามไป
หลินเส้าเหวินเดินมาถึงประตูซื่อเหอย่วน กลับเห็นพวกคุณนายหลายคนยืนดูรถบรรทุกอยู่ที่นั่น