โรงงานเหล็กกล้า
ห้องพยาบาล
หลินเส้าเหวินมองหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง มือก็ถูกันไปมาโดยไม่รู้ตัว เขาคิดว่าตัวเองปรับตัวเข้ากับชีวิตในซื่อจิ่วเฉิงได้แล้ว แต่เอาเข้าจริงก็ยังคิดตื้นไป
หนาวได้ขนาดนี้ ถึงจะไม่หนาวถึงขั้นต้องเอาไม้มาเคาะน้ำแข็งตอนฉี่กระสาย แต่ถ้าเอาเนื้อหมูไปวางไว้นอกประตู ไม่ถึงห้านาทีก็คงกลายเป็นก้อนน้ำแข็งแน่ๆ
ฉินจงมาทวงถามเรื่องวิทยานิพนธ์สองครั้งแล้ว พอรู้ว่าหลินเส้าเหวินให้อันอีหมิงกับจางอวี่หยางไปศึกษาเรื่อง "ไรแฟมพิซิน" ก็ตกใจไม่น้อย เขายังดูถูกพรสวรรค์ของลูกศิษย์คนนี้มากเกินไป
เดิมคิดจะโยนหัวข้อวิจัยให้หลินเส้าเหวินอีก แต่เห็นท่าทางของหลินเส้าเหวินเหมือนจะเข้าสู่โหมดจำศีลก็ใจอ่อน เลยปล่อยให้เขาหยุดช่วงฤดูหนาว พักผ่อนให้เต็มที่
"เสี่ยวหลิน เสี่ยวหลิน..."
เสียงดังลั่นของหยางเว่ยกั๋วดังมาจากข้างนอก
"อะไร?"
หลินเส้าเหวินตอบแบบไร้เรี่ยวแรง
หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินมุดประตูเข้ามาพร้อมกัน สะบัดเกล็ดหิมะบนตัวแล้วนั่งลงตรงข้ามหลินเส้าเหวิน พร้อมกับหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาวางบนโต๊ะ
"พวกนายจะเอาอะไรอีก?" หลินเส้าเหวินถามอย่างระแวดระวัง
ตอนนี้เขาจับทางหยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินได้แล้ว เปิดมาด้วยการยื่นบุหรี่ต้องมีเรื่องมาขอให้ช่วยแน่ๆ
"แหะๆ ท่านหลี่ นายว่าเลย นายดูแลเรื่องเสบียง" หยางเว่ยกั๋วเล่นลิ้นนักการเมือง
"นี่ท่านหยาง นายพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ" หลี่ซินหมินไม่พอใจ "กลางปีนายให้ฉันคุมฝ่ายผลิต ปลายปีนายให้ฉันมาคุมฝ่ายเสบียงอีก นายใช้ฉันเหมือนวัวเหมือนควายเลยนะ"