“เช่าเหวิน นี่หัวหน้าจ้าวฝ่ายพลาธิการ ต้องการอะไรก็บอกเขาได้เลย” จางอวี่หยางแนะนำพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านผู้อำนวยการหลิน สวัสดีครับ ผมจางหมิงเจี๋ย”
หัวหน้าจ้าวเป็นคนอ้วนอายุสี่สิบกว่า สวมแว่นกรอบดำ ยิ้มแล้วดูเหมือนพระไมเตรยะเลยทีเดียว
“ผมไม่ขาดอะไรครับ หัวหน้าจ้าว ขอบคุณครับ” หลินเส้าเหวินพูดอย่างสุภาพ
“พอได้แล้ว อย่ามัวแต่พูดเรื่องพวกนี้เลย”
ฉินจงที่เงียบมาตลอดทั้งร่างโบกมืออย่างหงุดหงิด
“งั้นผมขอลาก่อนนะครับ”
จางหมิงเจี๋ยรู้จักกาลเทศะเป็นอย่างดี เห็นว่าทั้งสองคนมีเรื่องต้องคุยกันก็รีบถอยออกไปทันที
“ผมไปส่งท่านครับ” หลินเส้าเหวินลุกขึ้น
“ไม่ต้อง ไม่ต้องครับ ท่านผู้อำนวยการหลิน ไว้เจอกันอีกบ่อย ๆ ครับ”
จางหมิงเจี๋ยยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วออกไป พร้อมกับปิดประตูให้
“อาจารย์ ท่านมีอะไรอีกเหรอครับ?” หลินเส้าเหวินถามอย่างจนใจ
“ตอนนี้แกก็เป็นนักศึกษาปริญญาเอกแล้ว จะเอาแต่ปล่อยตัวแบบนี้ไม่ได้” ฉินจงพูดเสียงจริงจัง
“ใช่ ๆ ปล่อยตัวแบบนี้ไม่ได้” จางอวี่หยางพูดเสริม “ตอนนี้แกเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ถึงจะไม่ต้องนั่งตรวจ แต่ก็ควรรับลูกศิษย์สักสองสามคน… บังเอิญ โรงพยาบาลเรามีหมอหลายคนที่มีความทะเยอทะยาน อยากสอบปริญญาเอกพอดี”
“จางไอ้รอง แกนี่เรื่องอะไรก็ต้องแย่งไปหมดเลยนะ” ฉินจงไม่พอใจ
“ฉันแย่งอะไร?” จางอวี่หยางไม่พอใจขึ้นมาทันที “คนก็ฉันเป็นคนหามา งานก็ต้องให้ฉันจัดสิ ฉันยังไม่ทักว่าแกมาวุ่นวายเลย”
ฉินจงไม่สนใจจางอวี่หยาง หันมามองหลินเส้าเหวินแล้วพูดเสียงจริงจัง “เช่าเหวิน ฉันแก่แล้ว ทางโรงเรียนเพิ่งจัดนักเรียนให้ฉันอีกสองคน ฉันสอนไม่ไหว แกช่วยสอนให้ฉันหน่อยได้ไหม?”