หน้าห้องพยาบาลจอดรถเก๋งอยู่สามคัน มันวาวเป็นเงา ทำให้คนงานหลายคนมามุงดู
“ผู้จัดการหลิน……ไม่ รองผู้อำนวยการหลิน ”จางอวี่หยางร้องเรียกอย่างปลื้มปีติ
“รองผู้อำนวยการ?”
หลินเส้าเหวินมุมปากกระตุกเล็กน้อย
เสียเหอในฐานะโรงพยาบาลระดับท็อป ระดับการบริหารมักจะสูงกว่ามาตรฐานเสมอ
จางอวี่หยาง ระดับอธิบดี
แน่นอน ฉินจงก็เป็นระดับอธิบดีเหมือนกัน
“ไอ้หนุ่ม คราวนี้ควรจะเลิกหวังได้แล้วมั้ง?”ฉินจงก็พูดอย่างร่าเริง
“เฮ้อ ”
หลินเส้าเหวินถอนหายใจอย่างจนใจ ไม่ได้ดีใจที่ได้เลื่อนตำแหน่งเลยแม้แต่น้อย
ข้าราชการระดับกรม ถึงแม้จะอยู่ในวงการโรงพยาบาลที่ค่อนข้างอนุรักษนิยม แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะดึงดูดความสนใจจากคนมากแค่ไหน
อย่าว่าแต่พายุยังไม่ทันมาเลย ตัวเขาเองกลับทำตัวเองตายเสียก่อน
“จางอวี่หยาง เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”หยางเว่ยกั๋วหน้าบึ้งวิ่งเข้ามา
“ยังไงก็เป็นผู้จัดการโรงงานคนหนึ่งอยู่ดี ตะโกนโหวกเหวกแบบนี้มันดูดีตรงไหน ”ตอนนี้จางอวี่หยางไม่ตามใจเขาแล้ว “กระทรวงของพวกท่านขอความช่วยเหลือด้านทรัพยากรทางการแพทย์จากโรงพยาบาลของเรา เลยจัดทีมแพทย์ประจำมาให้พวกเจ้า ทั้งหมดแปดคนเต็มๆ ”
“เงื่อนไขของพวกเจ้าคืออะไร?”หยางเว่ยกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฐานะ?ไม่เห็นมีเงื่อนไขอะไรเลย?”จางอวี่หยางแกล้งทำเป็นโง่พูดว่า “ตอนนี้ทรัพยากรทางการแพทย์ในโรงงานของพวกเจ้าเพียงพอแล้ว รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเสียเหอของเรา……ไม่ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ต้องกลับไปดูแลงานที่โรงพยาบาลเป็นธรรมดา ”
“รองผู้อำนวยการ ”
หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินมุมปากกระตุกนิดหนึ่ง
หัวหน้ากองวัยยี่สิบสี่ปี มียศเท่ากับหยางเว่ยกั๋ว สูงกว่าหลี่ซินหมินอีกหนึ่งระดับ