กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
หลินเส้าเหวินมองดูผนึกที่ติดอยู่บนประตู แล้วก็ได้แต่ยิ้มขม ๆ เอื้อมมือดึงมันออก ก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือน
หิมะในบ้านถมสูงจนแทบจะมิดหัวเข่าของเขาแล้ว
เมื่อมองดูเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟ้าไม่ขาดสาย เขาก็อดถอนหายใจไม่ได้
หลินเส้าเหวินเดินดูในห้องนอนกับห้องทำงานส่ง ๆ ก็พบว่าของทุกอย่างอยู่ครบ ไม่มีอะไรหายไป แม้แต่เงินสดที่วางไว้หัวเตียงก็ไม่มีใครแตะต้อง
ดูท่าแล้ว คนของหลินกังก็ยังรู้จักเกรงใจอยู่เหมือนกัน
เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันเดินสายไฟให้เข้าที่ แล้วจัดของทุกอย่างคืนตำแหน่งเดิม พอเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว หยิบหมูหันจากในแหวนขึ้นมากินรองท้องนิดหน่อย แล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง จ้องเพดานตาเหม่อ
นับตั้งแต่วันที่แต่งกับหลัวเสี่ยวเอ๋อ หลินเส้าเหวินก็เตรียมใจไว้แล้ว
แต่พอวันนั้นมาถึงจริง ๆ เขากลับรู้สึกว่าใจตัวเองยังเจ็บแปลบอยู่ดี
โดยไม่รู้ตัว หลัวเสี่ยวเอ๋อและลูกชายที่ยังไม่เคยเห็นหน้า ดูเหมือนจะเข้ามาอยู่ในตำแหน่งสำคัญมากในหัวใจของเขาเสียแล้ว
ผ้าปูที่นอนยังคงมีกลิ่นของหลัวเสี่ยวเอ๋อหลงเหลืออยู่ หลินเส้าเหวินถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบเหล้าเอ้อกั๋วโถวออกมาจากแหวน กรอกเข้าปากสองอึกแล้วก็หลับลึกไปในที่สุด
เช้าตรู่
หลินเส้าเหวินได้ยินเสียงเหมือนมีใครเคลื่อนไหวอยู่นอกบ้าน ก็เหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียง พบว่าเลยสิบเอ็ดโมงแล้ว ก็อดเข้าขั้นขำตัวเองไม่ได้ อยู่เป็นหนุ่มโสดอย่างนี้ ถ้าเมาหลับจนตายจริง ๆ คงไม่มีใครรู้
"ตื่นแล้วเหรอ?"