"หวยหรู เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" เหยียนปู้กุ้ยถามด้วยความสงสัย
เขาได้ชื่อว่าเป็น "เทพประตู" แต่ฉินหวยหรูกลับมาเขากลับไม่รู้ตัว นับว่าล้มเหลวสิ้นดี
"เช้านี้น่ะ"
ฉินหวยหรูยิ้มร่าพร้อมลากเก้าอี้มานั่งข้างหลินเส้าเหวิน "เฮ้ยหลินเส้าเหวิน นายนี่ไม่คู่ควรเลยนะ ประชุมทั้งทีไม่ยอมเรียกฉัน"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอกลับมาแล้วนี่" หลินเส้าเหวินกลอกตา
"นั่นก็จริง"
ฉินหวยหรูหัวเราะ แล้วเริ่มคุยกับเพื่อนบ้านรอบข้าง
"ฉินหวยหรู เสื้อคลุมทหารกันหนาวนี่เอามาจากไหน" เจียจางซื่อถามเชิงไต่สวน
"เรื่องของแกด้วยเหรอ" ฉินหวยหรูไม่แม้แต่จะหันกลับมา
"อ้าว อีนังแพศยา ปีกกล้าขาแข็งแล้วรึไง"
เจียจางซื่อพูดพลางจะพุ่งเข้าใส่
หลินเส้าเหวินที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดขึ้นมาเนิบ ๆ ว่า "ฉินหวยหรู ฉันได้ยินว่าพี่ชายสองคนของเธอก็มาทำงานในเมืองแล้วนี่"
"ใช่ โรงงานทอผ้าเฉิงตง พี่ชายฉันกับผู้จัดการเป็นเพื่อนร่วมรบกัน" ฉินหวยหรูตอบตามตรง
"เจียจางซื่อ จัดไปให้เต็มที่เลยนะ รอให้พี่ชายฉินหวยหรูมาแล้วค่อยซ้อมเจี่ยตงสวี่ก็ได้..." หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มร่า
"แม่ อย่าบุ่มบ่ามนะ"
เจี่ยตงสวี่รีบเข้าไปกอดเจียจางซื่อไว้
คราวก่อนพวกฉินซานทิ้งบทเรียนอันน่าจดจำไว้ให้เขาแล้ว
"หลินเส้าเหวิน นายรู้เรื่องของฉินหวยหรูได้ยังไง" ฉาจู้ถามด้วยความสงสัย
ทุกคนหันมามองหลินเส้าเหวินตาเป็นประกาย
"ฉันกับผู้จัดการเจ้าเป็นเพื่อนกัน" หลินเส้าเหวินยักไหล่
"บอกว่าเป็นเพื่อนก็เป็นเพื่อนเลยรึไง เป็นแต่อวดเบ่ง" เจียจางซื่อพูดอย่างไม่ยอมแพ้