"คุณมาทำอะไรน่ะ" หลินเส้าเหวินมองหลัวเสี่ยวเอ๋อด้วยความประหลาดใจ
"นี่บ้านฉันเองนี่นา ฉันไม่มาที่นี่แล้วจะไปไหนได้อีก" หลัวเสี่ยวเอ๋อมองหลินเส้าเหวินที่กำลังพลิกเนื้อย่างอยู่ ก็อดโกรธไม่ได้ "ฉันยังนึกห่วงว่านายไม่มีอะไรกิน ที่แท้นายน่ะอยู่ดีกว่าคนอื่นซะอีก ถึงขั้นย่างเนื้อกินอยู่คนเดียวแท้ ๆ"
พูดพลางก็วางกล่องข้าวลงบนโต๊ะอย่างแรง
"จะดื่มสักแก้วมั้ย"
หลินเส้าเหวินเขย่าเบียร์น้ำแข็งในมือ
"ไม่ดื่ม ฉันอิ่มเพราะความโกรธแล้ว"
หลัวเสี่ยวเอ๋อเบือนหน้าหนี
"งั้นนายก็หมดโอกาสอร่อยล่ะสิ..."
หลินเส้าเหวินเคี้ยวเนื้อย่างอย่างสบายอารมณ์ ดื่มเบียร์หมดแก้วใหญ่พลางถอนหายใจ "เนื้อย่างนี่อร่อยจริง ๆ เบียร์ก็หอม...ไม่ใช่สิ หวานด้วย"
"หลินเส้าเหวิน นายพอได้แล้วนะ"
หลัวเสี่ยวเอ๋อโกรธจนกัดฟันกรอด ๆ
เธอเป็นห่วงหลินเส้าเหวินมาตลอด ถึงขั้นกินข้าวที่บ้านตระกูลหลัวแทบไม่ทันแล้วรีบวิ่งมา
"เอาล่ะ มากินด้วยกันเถอะ"
หลินเส้าเหวินยื่นมือไปดึงเธอมานั่งข้าง ๆ รินเบียร์น้ำแข็งเต็มแก้วแล้วยกแก้วขึ้นชนกับเธอเบา ๆ
หลัวเสี่ยวเอ๋อเลยเปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจ ดื่มเบียร์อึกใหญ่
ขณะที่สองคนกำลังกินดื่มอย่างเมามันส์ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูมาจากข้างนอก
"ใครน่ะ"
หลินเส้าเหวินตะโกนถาม
"หลินเส้าเหวิน ฉันเอง ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง" อี้จงไห่พูดด้วยน้ำเสียงขรึมจากนอกประตู "เมื่อกี้พวกเราเพิ่งเปิดประชุมใหญ่ทั้งลาน เนื่องจากนายอาจติดเชื้อวัณโรค ที่ประชุมเลยลงมติไม่ให้นายออกจากลานไปไหนก่อน เป็นเวลา 15 วัน"
"นายมีสิทธิ์อะไร" หลัวเสี่ยวเอ๋อตะโกนทันที