“อา อาเส่า พวกนายนั่งสิ”
เหยียนเจี่ยเฉิงเดินกระวีกระวาดไปแบกเก้าอี้จากบ้านเหยียนปู้กุ้ยมาสองตัว ส่วนตัวเองกับอวี๋ลี่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เอาล่ะ ไม่พูดมาก สามสิบต่อเดือน ดูแลอาหารสามมื้อ... วัตถุดิบฉันเตรียมเอง เป็นไง” หลินเส้าเหวินหยิบบุหรี่ออกมา ยื่นให้เหยียนเจี่ยเฉิงกับเหยียนปู้กุ้ยคนละมวน
“เท่าไหร่นะ?”
น้ำเสียงเหยียนปู้กุ้ยสูงขึ้นแปดขั้น
แม่เจ้า! คนงานประจำโรงงานเหล็กกล้าเดือนนึงก็แค่ยี่สิบเจ็ดห้าสลึง สามสิบต่อเดือนนี่... หลินเส้าเหวินไม่เห็นเงินเป็นเงินเลยรึไง?
“ดังอีกก็ดีนะ จะได้ให้พวกข้างนอกได้ยินกันทั่ว” หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มตาหยี
“พ่อ อย่ามาแทรกแซงได้ไหม” เหยียนเจี่ยเฉิงไม่พอใจ
“ไอ้บ้า! นี่แกมาแย่งงานแม่แกชัด ๆ...” เหยียนปู้กุ้ยตาเขียว
“เรื่องในบ้านพวกนาย ฉันไม่สน” หลินเส้าเหวินโบกมือ “ไปตกลงกันเองแล้วกัน ขอแค่มีคนดูแลเสี่ยวเอ๋อก็พอ”
“แน่นอน อยู่แล้ว...” เหยียนปู้กุ้ยรีบยิ้มแฉ่งเปลี่ยนคาแร็กเตอร์ “น้องท่านเป็นคนใหญ่คนโต เรื่องภายในพวกเราจัดการกันเองได้ นายวางใจได้เลย พรุ่งนี้เช้า... อวี๋ลี่จะไปทำอาหารเช้าให้น้องสะใภ้ทันที”
“ตาเหยียน นายไม่เหมือนอี้จงไห่กับหลิวไห่จง นายเป็นคนฉลาด... เพราะงั้นรู้ใช่ไหมว่าจะพูดกับคนข้างนอกยังไง?” หลินเส้าเหวินเอ่ยยิ้ม ๆ
“รู้ ๆ” เหยียนปู้กุ้ยรีบยิ้มเต็มหน้า “ตอนนั้นพี่ก็แค่ถูกผีหลอก โดนหลิวไห่จงหลอกใช้ไง”