บ้านเหยียนปู้กุ้ย
“เหยียนเจี่ยเฉิง แกต้องแบ่งเงินนี่ให้แม่แกครึ่งนึง” เหยียนปู้กุ้ยกระซิบ
“ไม่ใช่ แล้วมันยุติธรรมตรงไหน” เหยียนเจี่ยเฉิงไม่พอใจ “เราสองคนจ่ายค่าอาหารเดือนละสิบหยวนอยู่แล้ว...”
“นี่มันเรื่องค่าอาหารเหรอ?” เหยียนปู้กุ้ยขึงตาใส่ “หลินเส้าเหวินน่ะ ไปหาแม่แกก่อน แต่นายแย่งซะกลางคัน... ไม่งั้นเอางี้ ให้แม่แกไป ฉันจะลดค่าอาหารให้ครึ่งนึง”
“ฝันไปเถอะ” เหยียนเจี่ยเฉิงไม่ยอมทันที “อย่างมากก็เพิ่มให้เดือนละห้าหยวน มากกว่านี้... ฉันจะไปป่วนให้เรื่องแตกเลย ใครๆ ก็อด”
“เจี่ยเฉิง แกพูดกับพ่อแบบนี้ได้ไง” คุณนายสามดุ
“ฮึ”
เหยียนเจี่ยเฉิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วหันหน้าหนี
“เหยียนเจี่ยเฉิง เรื่องนี้มันไม่ควรปล่อยให้คนนอกได้เปรียบ” เหยียนปู้กุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เอางี้ ฉันก็ถอยให้ขั้นนึง ทุกเดือนแกให้เงินแม่แกสิบหยวน... แน่นอนว่าแม่แกก็ไม่ได้รับเงินเปล่าๆ งานกวาดลานบ้าน แม่แกจะทำ เอาไหม?”
เหยียนเจี่ยเฉิงเอียงหัวคิด แล้วพูดเสริม “ต้องเพิ่มอีกข้อด้วย ไม่ว่าหลัวเสี่ยวเอ๋อจะให้อะไร มันก็เป็นของอวี๋ลี่”
หลัวเสี่ยวเอ๋อเป็นคนใจป้ำมาก ฉินจิงหรูอยู่ได้แค่สองวันยังได้เสื้อผ้าไป อวี๋ลี่คลุกคลีกับหลัวเสี่ยวเอ๋อทุกวัน ถ้าเธอให้ของดีๆ มาล่ะก็ จะให้พวกเขาแบ่งไปไม่ได้เด็ดขาด
“เหยียนเจี่ยเฉิง แกมันอกตัญญู แม่อุ้มท้องแกมาตั้งสิบเดือน แกทำกับแม่แบบนี้ได้ไง” คุณนายสามตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วร้องด่า “มีแกไว้ยังสู้มีก้อนหินไม่ได้เลย อย่างน้อยก้อนหินมันยังไม่ทำให้ฉันโมโห...”