คืนนั้น
พวกเขาจัดโต๊ะไว้หนึ่งชุด พี่น้องตระกูลหลี่และตระกูลจางเตรียมกับข้าวเสร็จตั้งแต่เนิ่น ๆ บนโต๊ะมีเหล้าข้าวอยู่สองขวด ถึงหมู่บ้านจ้าวจะรวยกว่าเล็กน้อย แต่ก็แค่ด้านสิ่งของ พูดถึงเงินแล้วก็ไม่มีจริง ๆ
“มา ชนแก้วกัน”
ฉินคานยกแก้วเหล้าขึ้น “ขอบคุณหมอน้อยและหมอจาง ผมดื่มให้พวกคุณ”
“แค่ทำตามหน้าที่” หลินเส้าเหวินยิ้มชนแก้วกับเขา
จางม่านอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร เหล้าจอกนี้เป็นจอกที่อร่อยที่สุดที่เธอเคยดื่ม อาจเพราะในนั้นมีความเคารพ
จ้าวเอ้อมองหลินเส้าเหวินตาเป็นประกาย ไม่รู้คิดอะไรอยู่
เช้าวันรุ่งขึ้น
ตอนที่หลินเส้าเหวินมาถึงกองประชุมหมู่บ้านตอนหกโมง จางม่านอวิ๋นเริ่มทำความสะอาดแล้ว
ทั้งคู่มองตากันแล้วยิ้ม
เริ่มงานอย่างเป็นทางการ
ใกล้เที่ยง
หลี่เฟิงพาหมอคนอื่นวิ่งมา แล้วพูดเสียงเบาว่า “เช่าเหวิน เราควรถอนตัวได้แล้ว”
ครั้งก่อนหลินเส้าเหวินไม่เป็นไร แต่เขาโดนดุหนักมาก
เกือบทุกครั้งที่ไปกินข้าวบ้านพ่อตา พ่อตาก็จะเตือนเขาไม่ให้เปลี่ยนเส้นทางออกตรวจตามอำเภอใจ ไม่งั้นเดี๋ยวจะมีปัญหา
“นี่...”
หลินเส้าเหวินมองแถวที่ยังยาวไม่รู้จบแล้วถอนหายใจ
สถานการณ์แบบนี้ เขาจะไปได้ยังไง
“งั้นก็ดีนะ หมอหลี่ คุณนำทีมกลับก่อน... หมอน้อยก็อยู่ที่นี่ รอให้ถึงเวลาที่พวกคุณกลับมาตรวจอาสาอีกครั้ง แล้วค่อยพาหมอน้อยกลับไปด้วยกัน” ฉินคานพูดด้วยรอยยิ้ม