เช้าวันรุ่งขึ้น
หกโมงเช้า
หลินเส้าเหวินมารอที่กองประชุมหมู่บ้านแล้ว ไม่นานนัก ก็มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินหน้าแดงเข้ามา
"หมอน้อย..."
พวกเธอทักเสียงเบา ไม่กล้าสบตาหลินเส้าเหวิน
"เถี่ยตั้น" หลินเส้าเหวินตะโกนขึ้น
"มาแล้ว" จางเถี่ยตั้นวิ่งเข้ามาทันที
"ไป ไปตามหมอจางมาให้ฉัน" หลินเส้าเหวินสั่ง
"ได้เลย"
จางเถี่ยตั้นวิ่งออกไปทันที
ไม่นาน จางม่านอวิ๋นที่หน้าไม่แต่งหน้าและยังหาวอยู่ก็วิ่งเข้ามา
"อาจารย์หลิน"
"นั่งข้างๆ ดูฉันวินิจฉัย"
น้ำเสียงของหลินเส้าเหวินเรียบๆ แต่ทำให้จางม่านอวิ๋นตื่นเต็มตาทันที
เมื่อคืนเธอกลับไปขบคิดอยู่นาน ถ้าได้เรียนกับหลินเส้าเหวินจริงๆ ก็ไม่ต้องเรียนทั้งหมด เรียนแค่วิธีรักษาโรคทางนรีเวชจากเขาก็ยังใช้ได้ตลอดชีวิตแล้ว
"ค่ะ อาจารย์หลิน" จางม่านอวิ๋นตอบอย่างเคารพ
"ตรงไหนไม่สบาย" หลินเส้าเหวินถาม
"คือ..."
หญิงคนนั้นลังเล แต่สุดท้ายก็เล่าอาการของตัวเองออกมา
"ไป ให้หมอจางตรวจเธอหน่อย" หลินเส้าเหวินชี้ไปที่ห้องเล็กข้างๆ
จางม่านอวิ๋นรีบสวมถุงมือ แล้วเดินนำเข้าไปก่อน
หญิงคนนั้นตามเข้าไปอย่างเขินอาย
สักพัก
"อาการหนักนะ มีกลิ่น และมีหนองด้วย..." จางม่านอวิ๋นพยายามอธิบายอาการให้ชัดเจนที่สุด
"นี่เป็นอุ้งเชิงกรานอักเสบแบบที่เห็นได้ชัด..."
หลินเส้าเหวินอธิบายอาการด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเริ่มเขียนใบสั่งยา
"ขอบคุณหมอน้อยมากนะ" หญิงคนนั้นกล่าวขอบคุณอย่างกังวลเล็กน้อย