หลัวเสี่ยวเอ๋อเพิ่งก้าวเข้าห้องทำงาน ก็เรียกเสียงฮือฮาจากทุกสารทิศทันที
“โอ๊ย ฉันว่าแล้วว่าหัวหน้าหลินน่ะรู้จักดูแลคน ถึงกับซื้อเสื้อคลุมทหารให้” หลี่ชุนฮวาเปิดฉากพูดเสียงดัง
“หัวหน้า อย่าล้อฉันเลย” หลัวเสี่ยวเอ๋อหน้าแดง
“เสื้อคลุมทหารนี่ อย่างน้อยก็หกสิบเจ็ดสิบกระมัง” มีคนยื่นมือมาลูบ
“ไปๆ อย่าจับสกปรก” หลี่ชุนฮวาด่าอย่างอารมณ์ดี “เสื้อคลุมทหารนี่เป็นของแรร์นะ เมื่อก่อนฉันเคยเห็นที่ร้านค้าสหกรณ์ตัวหนึ่ง แปดสิบหกยังต้องใช้คูปองผ้าอีก”
“หัวหน้าหลินนี่เงินเดือนครึ่งเดือนคงหายไปเลยสินะ” ทุกคนอุทาน
ตอนนี้หลินเส้าเหวินเงินเดือนรวมเงินชดเชยได้เดือนละร้อยห้าสิบห้า ถ้าเอาไปเทียบกับชนชั้นแรงงานคงทำให้หลายคนตกใจ แต่ในสายตาของกลุ่มสาวๆ พวกนี้ก็แค่ระดับกลางเท่านั้น
“ก็บอกแล้วว่าหัวหน้าหลินรู้จักดูแลคน ที่ปิดหูนี่ ถุงมือนี่... เสี่ยวเอ๋อเหมือนตุ๊กตาเลย” หลี่ชุนฮวาชม
หลัวเสี่ยวเอ๋อก้มหน้าไม่พูด แต่ในใจฟินสุดๆ
ห้องพยาบาล
หลินเส้าเหวินก่อถ่านไฟแล้วเปิดหน้าต่าง บริหารนิ้วมือนิดหน่อย จากนั้นก็เริ่มเขียนวิทยานิพนธ์ต่อ
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน
จู่ๆ ลมเย็นพัดเข้ามา หลินเส้าเหวินก็สั่นสะท้าน
“อาจารย์ พี่ชิงซาน มาหาผมได้ไงเนี่ย” หลินเส้าเหวินเห็นแขกแล้วค่อนข้างตกใจ
สองคนนี้เป็นคนยุ่งทั้งคู่
“ก็ไม่ได้แวะมานานแล้วนี่ มาดูว่าการเรียนของนายก้าวหน้าขึ้นบ้างไหม” ฉินจงวางมาดอาจารย์ มองวิทยานิพนธ์ตรงหน้าแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “นี่สิถึงจะเป็นท่าทีในการทำวิชาการ ฉันขอดูก่อนนะ พวกนายคุยกันไป”