จ้าวชิงซานดีใจมาก ถึงขั้นรั้งตัวหลินเส้าเหวินไปดื่มในครัวเล็กจนหนำใจ เพียงแต่ตอนที่กินไปได้ครึ่งทาง ฉินจงก็มาถึง สีหน้าเขามืดครึ้ม ดูไม่ค่อยดีนัก
"อาจารย์ครับ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ" หลินเส้าเหวินรีบถาม
"เธอเขียนรายงานฉบับนี้ไม่ผ่าน กลับไปเขียนใหม่" ฉินจงดุหน้านิ่ง "หมกมุ่นอยู่กับการกินดื่มจนลืมเรียนไปหมดแล้วเนี่ย รายงานเธอฉันยึดครองก่อน แล้วเธอไปเขียนบทวิพากษ์เรื่องโรคทางนรีเวชมาใหม่"
"โดยเฉพาะวิทยาการรักษาที่เธอผสมผสานแพทย์แผนจีนกับแผนปัจจุบัน ต้องเขียนให้ชัดเจน ที่ดีที่สุดคือคัดเลือกโรคทางนรีเวชที่พบบ่อยออกมา แยกบรรยายสาเหตุและแผนการรักษาของแต่ละโรค"
"หา?"
หลินเส้าเหวินงงเป็นไก่ตาแตก
ขนาดแค่ว่ามีโรคทางนรีเวชกี่ชนิด เขายังไม่ค่อยรู้เลย แล้วยังต้องแยกย่อยมาบรรยายทุกชนิดอีก นี่ต้องใช้เวลาเขียนไม่ต่ำกว่าครึ่งเดือนเลยนะ?
"คณบดีฉิน"
จ้าวชิงซานเอ่ยขึ้น
"ไสหัวไป"
ฉินจงเดือดถึงขั้นหันไปคำราม
"ได้เลยครับ"
จ้าวชิงซานไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเผ่นทันที
ตอนนั้นที่เขาไปเป็นทหารก็เพราะเรียนไม่เอาไหน กิริยาของฉินจงเมื่อกี้แม่งน่ากลัวสุด ๆ เลย ออกมาแล้วน่องก็ยังสั่นระรัว
"เฮ้อ เอาเถอะครับ"
หลินเส้าเหวินหน้าผากย่นเป็นรอยทุกข์ ตอบตกลงไป
การที่รายงานถูกตีกลับเป็นเรื่องปกติมาก เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะผ่านตั้งแต่ครั้งแรก รู้ไหมว่าถ้าปล่อยให้รายงานคุณผ่านฉลุยตั้งแต่ครั้งเดียว อาจารย์จะรู้สึกเสียหน้ายังไง?
อาจารย์ที่ปรึกษาทั่วไปนั้น จะคอยชี้แนะทีละนิด ให้นักเรียนค่อย ๆ หาแนวทาง