พอเขียนถึงบ่ายสาม หลินเส้าเหวินก็ไปที่ห้องผู้จัดการเพื่อขอลาหยุด แต่หยางเว่ยกั๋วไม่อยู่ เขาเลยเขียนใบลาด้วยตัวเองวางไว้บนโต๊ะหยางเว่ยกั๋วแล้วชิ่งกลับ
ซื่อเหอย่วน
"โอ้ หัวหน้าหลินกลับมาแล้วเหรอ?"
คุณนายสามที่กำลังรดน้ำดอกไม้เอ่ยทัก
"ใช่ครับ พอดีฝ้าเพดานที่บ้านมันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ ผมต้องหาคนมาดู" หลินเส้าเหวินถอนหายใจ
"โห เมื่อก่อนหลังคารั่ว ตอนนี้ฝ้าเพดานอีก นายนี่ซวยจริงๆ" คุณนายสามทำเป็นปลอบ "นี่จะเข้าหน้าหนาวแล้วนะ นายต้องรีบจัดการ ไม่งั้นฝนตกมาจะทำยังไง..."
"นั่นสิครับ" หลินเส้าเหวินถอนหายใจอีก
เจียจางซื่อที่กำลังอาบแดดอยู่ตรงลานด้านหน้าได้ยินเข้า ก็รีบยิ้มหน้าบานทันที "ฟ้ายังมีตาบ้างนะ บางคนนะ ได้เงินไม่บริสุทธิ์มา... รับผลกรรมซะบ้าง"
"จริงครับ" หลินเส้าเหวินเห็นด้วย "เช่น เจี่ยตงสวี่เตะกระถางไฟของเถ้าเจี่ยล้มน่ะครับ?"
"ไอ้เด็กเวร แกพล่ามอะไรของแก?" เจียจางซื่อใจคอไม่ดี
"เฮ้อ คุณเจียจางซื่อครับ ว่า... เฒ่าเจี่ยจะมาอีกรอบไหม?" หลินเส้าเหวินทำเป็นกังวล "รอบที่แล้วเตะกระถางไฟท่านล้ม คุณก็จำไม่ได้ด้วยว่าไปเซ่นไหว้เพิ่ม ถ้าท่านมาอีก... แหมๆ"
เจี่ยตงสวี่ที่แต่เดิมไม่อยากจะสนใจหลินเส้าเหวิน หน้าถอดสีทันที รีบพูด "แม่..."
เขาสงสัยมากว่าการบาดเจ็บครั้งนี้เกี่ยวข้องกับพ่อเฒ่าผีดิบของเขา
ไม่งั้นมันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ไง?
เจียจางซื่อใจสั่นผวาแต่ปากยังร้องว่า "ไอ้เด็กเวร รีบไปซ่อมบ้านแกเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวฟ้าผ่าหลังคาแก"