ตอนหลินเส้าเหวินมาถึงลานบ้าน ก็เห็นสวี่ต้าเม่ากำลังพาผู้หญิงคนหนึ่งเดินวนอยู่ในลานบ้านพอดี ผู้หญิงอายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาถ้าพูดตามตรงแล้วไม่ได้ดีเด่อะไร แต่แต่งตัวทันสมัยสุดๆ
สวมโค้ตขนแกะสีแดงสด เท้าสวมบูตคู่หนึ่ง ข้างในเป็นเดรสยาวสีดำ ผมดัดลอนเล็กน้อย มองใครก็เหมือนเห็นเป็นพวกบ้านนอก
“ฉันรู้จักผู้หญิงคนนั้นนะ” หลัวเสี่ยวเอ๋อกระซิบกับหลินเส้าเหวินพลางดึงแขนเขา
“รู้จักเหรอ” หลินเส้าเหวินแปลกใจ
“เธอเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อฉันเอง ชื่อจางวั่น ที่บ้านก็ทำธุรกิจเหมือนกัน” แววตาหลัวเสี่ยวเอ๋อดูซับซ้อน
“แล้วสนิทกันไหม” หลินเส้าเหวินถาม
“เคยเจอกันแค่สองครั้ง” หลัวเสี่ยวเอ๋อยักไหล่
สองคนกำลังคุยกันอยู่ดีๆ จางวั่นก็เดินเข้ามา
“อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหนูหลัวนี่เอง” มุมปากจางวั่นแสยะยิ้มเย็น “ดูการแต่งตัวสิ ฉันเกือบจำผิดแล้วนะเนี่ย”
หลังจากหลัวเสี่ยวเอ๋อแต่งงานกับหลินเส้าเหวิน เธอก็ไม่เคยใส่เสื้อผ้าสไตล์ฝรั่งพวกนี้อีกเลย
วันนี้เธอใส่ชุดทำงานสีเทาทั้งตัว ดูแล้วไม่งามสะดุดตาก็จริง แต่ข้อดีคือเสน่ห์ที่ออกมาจากธรรมชาติ
“หลินเส้าเหวิน ให้ฉันแนะนำให้รู้จักนะ...”
สวี่ต้าเม่าเพิ่งอ้าปาก พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกจางวั่นถลึงตาใส่
“ฉันแนะนำตัวเองได้” จางวั่นยื่นมือให้หลินเส้าเหวิน “คุณหลินเส้าเหวินใช่ไหม ฉันชื่อจางวั่นค่ะ”
หลินเส้าเหวินยักไหล่ ไม่มีทีท่าว่าจะจับมือกับเธอเลย
สีหน้าจางวั่นหุบลงทันที
“เถ้าแก่หลิน”
สวี่ต้าเม่าเอามือประนม ทำท่าทางอ้อนวอนขอร้อง
หลัวเสี่ยวเอ๋อก็กระตุกชายเสื้อหลินเส้าเหวินด้วย