"สามีฉันจบจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์นะ เขา..."
หลัวเสี่ยวเอ๋อกำลังจะอวด แต่หลินเส้าเหวินดึงเธอไว้ใต้โต๊ะเบา ๆ
เธอเข้าใจในทันที เหลือบมองสวี่ต้าเม่าในขณะที่อีกฝ่ายหน้าเสีย แล้วเงียบไป
"ที่ไหนได้เป็นนักศึกษา ผมเป็นแค่คนงานในโรงงานเหมือนกับสวี่ตาเม่าเท่านั้นแหละ" หลินเส้าเหวินพูดพร้อมรอยยิ้มแห้ง
"คนงานอะไรกัน..."
ฉาจู้พูดเสียงดังสนั่น "หลินเส้าเหวินเป็นถึงหัวหน้าแผนกใหญ่ ส่วนสวี่ต้าเม่าเป็นแค่ช่างฉายหนัง จะมาเทียบกับหัวหน้าแผนกได้ยังไง"
"ฉาจู้ ไปดื่มเหล้าของนายเถอะ"
สวี่ต้าเม่าแทบจะกัดฟันกรามตัวเองแตก
"สหายจางวั่น อย่าไปฟังพ่อครัวเหอพูดเรื่อยเปื่อยเลย" หลินเส้าเหวินกุมขมับก่อนพูด "ในห้องพยาบาลมีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นแหละ หัวหน้าแผนกก็คือผม แล้วคนที่ทำงานก็คือผม...ไม่มีอะไรพิเศษหรอก"
จางวั่นเหลือบมองหลัวเสี่ยวเอ๋ออย่างไม่แน่ใจ หลัวเสี่ยวเอ๋อตอบด้วยรอยยิ้มและพยักหน้า
สีหน้าของจางวั่นจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย ยังไงซะเธอก็จะไม่ยอมแต่งงานแย่กว่าหลัวเสี่ยวเอ๋อหรอก
สวี่ต้าเม่ามองหลินเส้าเหวินด้วยสายตาซาบซึ้งแล้วยกแก้วชนกับเขาไม่หยุด
หลินเส้าเหวินเป็นคนเข้าสังคมเก่ง ชวนจางวั่นและฉาจู้ดื่มเหล้า ทำให้บรรยากาศในวงสนทนาครึกครื้น
ไม่นาน
จางวั่นที่ดื่มไม่เก่งก็ซบหน้าลงกับโต๊ะเป็นคนแรก
"เฒ่าหลิน นายเป็นคนมีน้ำใจ พี่ชายคนนี้ชอบนาย"
สวี่ต้าเม่าเอ่ยพลางตบบ่าหลินเส้าเหวิน
"พูดด้วยปากเปล่าว่าชอบเนี่ยนะ" หลินเส้าเหวินพูดหยอก
"จะให้พูดเปล่าได้ยังไง" สวี่ต้าเม่าเดินโซเซไปเปิดตู้เก็บของ หยิบเหล้าเฝินจิ่วสองขวดออกมายัดใส่อ้อมอกของหลินเส้าเหวิน "นี่ ของที่พี่ให้นาย"